urbane71

2007-02-26T02:05:00.000-08:00

DISCOGRAPHY EMBARASSMENT, μέρος πρώτον
(cd στο σπίτι που με κάνουν να κοκκινίζω)

Η ταινία La Boom με την Σοφί Μαρσό πέρασε και δεν ακούμπησε για εκατομμύρια ανθρώπους. Εκτός από την πολύ ειδική κατηγορία των συνομηλίκων της 14χρονης τότε Μαρσό που εκείνα τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’80 ανακάλυπταν τα πάρτυ, τα μπλουζ και την Νορμαντερμ (ειδική κρέμα κατά της ακμής). Το 1982, όταν πρωτοάκουσα το σούπερ γλυκερό Reality, τραγούδι-σταθμό του πρώτου La Boom, δεν είχα μπει ακόμα στην εφηβεία. Παρ’ όλα αυτά συνδέεται με το πρώτο εφηβικό πάρτυ της ζωής μου. Πήγαινα στην Πέμπτη Δημοτικού και η μάνα μου είχε κανονίσει να μας πάει στο πάρτυ του γιου μίας πολύ καλής της φίλης. Ο Θοδωρής ήταν δύο χρόνια μεγαλύτερος (1η Γυμνασίου), διαφορά αβυσσαλέα για τις συγκεκριμένες ηλικίες. Προφανώς οι γονείς μας είχαν κανονίσει να βγουν το βράδυ και οι δικοί μου θα μας φόρτωναν (εμένα και τον δίδυμο αδελφό μου) στον καϋμένο τον Θοδωρή.
Ετσι, τα δύο νιάνιαρα, βρεθήκαμε σ’ έναν εντελώς άγνωστο κόσμο με «μεγάλους», χαμηλούς φωτισμούς, κάποια τσιγάρα, εφηβικά χαμουρέματα και μουσική που δεν ήταν ούτε τα «Παπάκια», ούτε το «Σκα σου σου».

Εμείς είχαμε αποτραβηχτεί σε μία γωνία και τρώγαμε ακατάσχετα τσιπς, πιτσίνια και εκλεράκια (όλα μαζί, χωρίς σειρά) και μέχρι ενός σημείου προσελκύαμε το ενδιαφέρον των φίλων του Θοδωρή λόγω ομοιότητας («δίδυμα είστε;»). Αλλα όταν μπήκε το Reality ο κόσμος σκόρπισε προς διάφορες κατευθύνσεις και τελικά όλοι κατέληξαν να χορεύουν μπλουζ στο σαλόνι. Είχα μείνει άναυδος από τον διάχυτο ερωτισμό που δεν πολυκαταλάβαινα μεν αλλά με είχε συνεπάρει δε. Ηταν, νομίζω, η πρώτη φορά που ανυπομονούσα να μεγαλώσω.
Για την ιστορία, δύο χρόνια μετά το πρώτο La Boom γυρίστηκε το σίκουελ που μας έδωσε ένα δεύτερο χιτ της εποχής, το Your Eyes το οποίο μου άρεσε περισσότερο από το Reality (το έβρισκα πιο μελοδραματικό).

Το cd ήρθε στα χέρια μου μ’ έναν κάπως παράξενο τρόπο. Πέρυσι είχα πάει μία εβδομάδα επαγγελματικό ταξίδι στο Παρίσι. Εκεί συνάντησα ένα παιδί από την Θεσσαλονίκη που στο τέλος της εβδομάδας έκανε σ’όλους μας δώρα φτηνά cd. Xωρίς να του έχω πει τίποτα, μου χάρισε το σάουντρακ των δύο La Boom.

2007-02-15T04:15:00.000-08:00

Oι Κόρε.Ύδρο απόψε στο Gagarin

(Οι εραστές του τίποτα)

2007-02-14T07:15:00.000-08:00

A Whole New World

I can show you the world
Shining, shimmering, splendid
Tell me, princess, now when did
You last let your heart decide?

I can open your eyes
Take you wonder by wonder
Over, sideways and under
On a magic carpet ride

A whole new world
A new fantastic point of view
No one to tell us no
Or where to go
Or say we're only dreaming

A whole new world
A dazzling place I never knew
But when I'm way up here
It's crystal clear
That now I'm in a whole new world with you
Now I'm in a whole new world with you

Unbelievable sights
Indescribable feeling
Soaring, tumbling, freewheeling
Through an endless diamond sky

A whole new world
Don't you dare close your eyes
A hundred thousand things to see
Hold your breath - it gets better
I'm like a shooting star
I've come so far
I can't go back to where I used to be

A whole new world
Every turn a surprise
With new horizons to pursue
Every moment red-letter
I'll chase them anywhere
There's time to spare
Let me share this whole new world with you

A whole new world
That's where we'll be
A thrilling chase
A wondrous place
For you and me

2007-02-05T09:07:00.000-08:00

Beautiful South - The End

Σήμερα το πρωί βρήκα ένα μήνυμα από τον enteka. Οι Beautiful South δεν υπάρχουν πια. Διαλύθηκαν μετά από 19 ολόκληρα χρόνια. Ημουν 16 όταν άκουσα το πρώτο τους τραγούδι. Ηταν το Song for whoever. Είχα τρέξει να πάρω τον δίσκο. Εγινε το αγαπημένο μου συγκρότημα. Μου άρεσε η μουσική τους, μου άρεσαν τα τραγούδια, οι στίχοι, τα εξώφυλλα, ο συνεσταλμένος Ντέιβ Χέμινγουει. Ενα ωραίο τραγούδι για το τέλος: Let Love Speak Up Itself.

2007-01-31T11:18:00.001-08:00

(δέκα ιταλικά τραγούδια)

Σ' ένα από τα πρώτα post και με αφορμή την κατάκτηση του Μουντιάλ από την Ιταλία είχα θυμηθεί δέκα αγαπημένα μου ιταλικά τραγούδια. Τώρα με το youtube ανακάλυψα κι άλλα που είχα ξεχάσει. Μία πρόχειρη λίστα κι από τα μεν κι από τα δε, εντελώς προσωπική, που, φυσικά, είναι ανοικτή σε «πειράγματα».

Αρχή σήμερα με το Pensieri e parole, του Λούτσιο Μπατίστι (1943-1998). Ο Μπατίστι είναι ένας θρύλος για το μεταπολεμικό ιταλικό τραγούδι. Ενα κομμάτι του «θρύλου» έχει σχέση με την αμιγώς καλλιτεχνική του δουλειά (συνθέτης και ερμηνευτής) κι ένα άλλο, εξίσου μεγάλο, με την προσωπικότητά του. Υπήρξε φοβερά συνεσταλμένος, εμφανιζόταν σπάνια στην τηλεόραση.

2007-01-30T10:58:00.000-08:00

Like Christmas morning when you 're kid

Στο αυτοκίνητο του Παν. Διαδρομή: Κατεχάκη - Νέο Φάληρο. Εξω μία φ-α-ν-τ-α-σ-τ-ι-κ-ή μέρα. Στην αρχή κάποιο μποτιλιάρισμα. Στο ύψος του «Ερρίκου Ντυνάν» τα λινκ των καναλιών. Για τον Κούρκουλο. Ο εκτυφλωτικός ήλιος σμίγει με την αναπόφευκτη θλίψη. Στο cd παίζει Pet Shop Boys, το Red Letter Day, ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια που είχα τόσο καιρό ν' ακούσω.
All I want is what you want
I'm always waiting for a red letter day
Like Christmas morning when you' re a kid
Admit you love me and you always did

2007-01-25T06:56:00.000-08:00

ΓΙΑΤΙ ΧΑΙΡΕΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ ΠΑΤΕΡΑ?

Αντιγράφω από την σημερινή «Ναυτεμπορική» (25.01):

«Σε μια συμβολική κίνηση αντιπροσωπεία φοιτητών έχτισε σήμερα την είσοδο των γραφείων του ειδικού λογαριασμού έρευνας του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, στην Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου.

Τα μέλη της ομάδας των φοιτητών, κατά τη διάρκεια του χτισίματος, φώναζαν συνθήματα εναντίον των εταιριών, που όπως είπαν, μπαίνουν στα Πανεπιστήμια ως "ένα μόρφωμα" για να εμπορευματοποιήσουν την μάθηση, μέσω των κονδυλίων για την έρευνα».

ΥΓ. Η φωτογραφία είναι από την Βόρειο Κορέα, έναν από τους τελευταίους παράδεισους της πραγματικής ελευθερίας, στον οποίο πιθανότατα προσβλέπουν κάποιοι από τους σημερινούς ακτιβιστές του ΕΜΠ. Την έβγαλε ο βραβευμένος Ελληνας φωτογράφος Γιάννης Κόντος, εκθέσεις του οποίου φιλοξενούνται στο Μουσείο Φρυσίρα (Μονής Αστερίου 7, Πλάκα).

2007-01-24T05:59:00.000-08:00

ΤΣΑΜΠΑ ΜΑΓΚΕΣ (επεισόδιο 3451)

Δεν μπορώ να πω ότι συμπαθούσα ποτέ την βασιλική οικογένεια. Μάλλον λόγω Κωνσταντίνου. Αλλά με την απίστευτη αυτή ιστορία της δημοπρασίας των Christie's και τα όσα σχετικά διαβάζω και ακούω στα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης με βλέπω να βάζω αφίσα της Φρειδερίκης πάνω από το κρεββάτι μου. Δύο πραγματάκια μόνο:

Κατ' αρχήν έχει πολύ πλάκα που διάφορες δημοσιογραφικές διάνοιες ειρωνεύονται τα αντικείμενα της δημοπρασίας μιλώντας απαξιωτικά για «τασάκια», «σεμεδάκια» και «Φαμπερζέ». Είναι τέτοια η άγνοια και τόσο βαθύ το σύμπλεγμα κατωτερότητας που ανοίγουμε το στόμα και πετάμε ό,τι κοτσάνα μας έρθει νομίζοντας ότι έχουμε ξεστομίσει την εξυπνάδα του αιώνα! Αντί να κοκκινίζουμε από ντροπή και να το βουλώνουμε που επιτρέψαμε την απαξίωση και την εξαγωγή μίας μεγάλης καλλιτεχνικής και ιστορικής αξίας συλλογής (όπως αυτής του Γεωργίου Α') πετάμε την μία μπούρδα πίσω από την άλλη.

Επίσης έχουν πολύ πλάκα οι δηλώσεις του κ.Βουλγαράκη ότι δεν θα επιτρέψει την παράνομη πώληση αντικειμένων γιατί συνδέονται με την ελληνική ιστορία. Χα, χα, χα! Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;!
Το ελληνικό κράτος για περισσότερα από 30 χρόνια έχει αφήσει το Τατόι να ρημάζει, κανονικό ξέφραγο αμπέλι. Λεηλατείται συστηματικά, αντικείμενα μεγάλης αξίας, κινητά και ακίνητα, έχουν κάνει φτερά. Η εξαιρετική βοτανολογική βιβλιοθήκη αφέθηκε να σαπίσει. Οπως και αντικείμενα που ήταν δύσκολο να μεταφερθούν, όπως μία βασιλική άμαξα του 17ου αιώνα ή οι προπολεμικές Μερσεντές της βασιλικής οικογένειας. Για να μην θυμηθούμε τον αργό θάνατο του βοτανικού κήπου που περιβάλλει τον οικολογικό παράδεισο του Τατοϊου. Τώρα μας έπιασε ο πόνος;

2007-01-06T14:11:00.000-08:00

Ντέρτι FM, βραδινή εκπομπή

1. Είδα την Αννα κάποτε. Σαββόπουλος. «Σβήνουν τα βήματα στη σκάλα / κανείς / θα πλανηθούμε μοναχοί / θάλασσες πόλεις έρημοι σταθμοί / αλλάζουν όλα εδώ κάτω με ορμή / τι να καταλάβουμε οι φτωχοί».

2. Ολα μπερδεύονται γλυκά. Ηταν στον πρώτο δίσκο της Μελίνας Τανάγρη που δυστυχώς υπάρχει μόνο σε βινύλιο. Μόλις ανακάλυψα ότι και οι στίχοι και η μουσική είναι της Αρλέτας. Για μένα το καλύτερο ερωτικό τραγούδι στα ελληνικά. «Μου φτάνουν τα μικρά σου νέα / με πολιορκούν από παντού / μοιάζει η ζωή σου να ναι ωραία / και η καρδιά σου να ναι αλλού / Κι εγώ μ’ αυτήν την απορία / που μήνες τώρα κουβαλώ / για ποιά κρυμμένη αρμονία εσύ είσαι εκεί κι εγώ εδώ / Δεν είναι πως σε περιμένω / και βρίσκω τρόπο για να ζω / μα κάπου εδώ είναι αφημένο ό,τι απέμεινε μισό».

3. Ο βασιλιάς κι εγώ. Αφροδίτη Μάνου. Χάνει με διαφορά στήθους την πρωτιά. «Στο παρθένο σου δάσος φοβάμαι να μπω / με τσιγάρο αναμμένο και τέτοιο καιρό / δυναμώνει ο αέρας, χρυσόμαλλο δέρας / μπορείς να με φας πριν σου πω σ’ αγαπώ / Απ’ τη μέση του δρόμου σου τηλεφωνώ / μόνο θάλασσα βλέπω εδώ κι ουρανό / στις μικρές αχιβάδες φωτάκια χιλιάδες / μα που είναι το φως μου το αληθινό».

4. Το πάρτυ. Στίχοι Νικολακοπούλου, μουσική Χατζηγιάννη. «Στενά μπαλκόνια, δειλινά στενά / καρδιές μπαλόνια πετούν στο πουθενά / ποτάμι μαύρο στις φλέβες μου κυλάς / κι ας μην ξανάβρω τον τρόπο που φιλάς».

5. Πλατεία Αμερικής. Μαριανίνα Κριεζή - Αρλέτα. «Αν δεν ήταν λάθος μέρα / αν δεν ήτανε Δευτέρα / αν δεν ήταν η πλατεία Αμερικής / μπορεί και ν’ αγαπιόμασταν εμείς / κι αν δεν σ’ έπιανε φανάρι / να γινόμασταν ζευγάρι / και να κάναμε πολλά πολλά παιδιά».

6. Το τυχερό μου αστέρι. Του Κωνσταντίνου Βήτα. Τραγουδάει ο Γιάννης Παλαμήδας. «Δικά σου όλα τ’ άνθη που βλέπω στους δρόμους / δικά σου τα γλυκά πρωϊνά αυτού του κόσμου / για σένα είν’ η πρώτη βορχή του χειμώνα / για σένα ανθίζουνε κόκκινα ρόδα».

7. Πάτωμα. Κραουνάκης – Νικολακοπούλου – Τσανακλίδου. «Να κοιμηθώ στο πάτωμα / να κλείσω και τα μάτια / γιατί υπάρχουν κι άτομα / που γίνονται κομμάτια».

8. Σε Θέλω. Βαγγέλης Γερμανός. «Ξανά είχα αγαπήσει κι αρρώστησα καιρό / μα τούτο είναι φρενίτιδα και πάθος τρομερό / με βελόνες πυρωμένες τατούαζ θε να χτυπήσω / και τα μπράτσα με ξυράφι πόντο - πόντο θα μετήσω / γιατί σε θέλω / ναι σε θέλω».

9. Θα σ’ αγαπώ. Αγαπημένος Γιάννης Σπανός. Γαλάνη classic. «Ωσπου στα μάτια σου να δω φωτιές / ώσπου κι εσύ σαν κερεαυνός θα καις / ώσπου να πάψει η ανατολή / θα σ’ αγαπώ κι ακόμα πιο πολύ / θα σ’ αγαπώ».

10. Μία ευχή. Κωνσταντίνος Βήτα-Δήμητρα Γαλάνη. «Ακουσε την πρώτη τη βροχή / είναι για μας η πιο όμορφη εποχή / τα παιδιά μεγαλώνουν κι όλα δείχνουν ωραία / όλοι γύρω μας ζητούν να βρουν μία παρέα / μία ψυχή που αγαπά ζητάει ουρανό / μα εσύ κι εγώ / περπατούμ’ αγκαλιά στη μέση του δρόμου / είμαστε η αρχή και το τέλος του κόσμου / για ακόμη μία φορά η αγάπη μας κοιτά».

2006-12-26T08:53:00.000-08:00

ΚΑΛΑ, ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ?

Ολα μου έλεγαν όχι. Εκτός από τον φίλο μου τον Τ.
Πήγα και είδα (με τον Τ.) το Straight Story. Kαι, σχεδόν, μου άρεσε! Ο,τι κι αν σημαίνει κάτι τέτοιο για την πνευματική μου κατάσταση.

Λοιπόν το καϋμένο το SS δεν είναι τόσο φρικτό όσο (μου είπαν ότι) έγραψαν οι κριτικοί. Αν και το πράγμα άρχισε με τους χειρότερους οιωνούς: οι γκει πρωταγωνιστές ξανά καρικατούρες (ως πότε παλλικάρια?), οι περισσότερες ερμηνείες για κλάμματα, υστερία και κόντρα υστερία. Αν και το σενάριο έχει μερικές καλές στιγμές που βγάζουν γέλιο χάρη στην ανατρεπτική κεντρική ιδέα της ταινίας (οι στρέιτ ως μειοψηφία σε μία ομοφυλόφιλη κοινωνία), τις περισσότερες φορές το γέλιο παίζει με όλα τα κλισέ για τους γκει. Εννοείται ότι η αίθουσα σείεται από το χαχανητό ακόμα κι όταν οι πρωταγωνιστές υποφέρουν (γιατί ζηλεύουν, γιατί ανακαλύπτουν ότι ο φίλος τους έχει "εξωσυζυγική" σχέση, κλπ). Ηταν εντυπωσιακή η αδυναμία ταύτισης του κοινού με καθαρά ανθρώπινες καταστάσεις ανεξάρτητα σεξουαλικού προσανατολισμού.

Και τι σου άρεσε ρε φίλε αφού μας την θάβεις την ταινία; Σκεφτόμουν στο διάλλειμμα και το συζητούσαμε με τον Τ., ότι παρά την κάπως ομοφοβική επιφάνεια (χαρακτήρες-καρικατούρες, κλισέ, κλπ.), κατά βάθος το SS έχει μία αναπάντεχα εκπαιδευτική διάσταση. Βάζοντας 2-3 στρέιτ να υποφέρουν επειδή καταπιέζονται από μία ομοφυλόφιλη κοινωνία, κάποιοι, ίσως, από τους θεατές αναθεωρήσουν τις ιδέες τους απέναντι στους γκει και σε κάθε είδους μειονότητα. Ηρθε και το εύρημα προς το τέλος της ταινίας (δεν το αποκαλύπτω για ευνόητους λόγους) για να μας επιβεβαιώσει. Στην αίθουσα απλώθηκε ένα κύμα παγωμάρας και αμηχανίας (τα χαχανητά κόπηκαν μαχαίρι), άρα η ταινία κάνει τη δουλίτσα της. Εστω και στα μουλωχτά.

2006-12-19T03:04:00.000-08:00

O ΤΡΟΜΟΣ ΤΗΣ 31ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Σήμερα έχουμε 19 Δεκεμβρίου. Που σημαίνει ότι σε 13 βράδια από σήμερα θα είναι Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Γενικά η Παραμονή Πρωτοχρονιάς είναι μία πολύ όμορφη ημέρα, η τελευταία του χρόνου, με τις σωστές αναλογίες χαράς και λύπης, ή καλύτερα γλυκιάς μελαγχολίας. Χαρά γιατί (τι στο διάολο!) την επόμενη χρονιά θα κάνεις όσα δεν έκανες και ελεγχόμενης λύπης για όλους τους προφανείς λόγους (ματαιώσεις, μεγαλώνουμε, μπλα, μλπα). Ετσι ήταν πάντα, συν την τρεχάλα για τα δώρα της τελευταίας στιγμής. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια έχει προστεθεί κι ένας νέος πονοκέφαλος που συνοψίζεται στην φοβερή (κυριολεκτικά) και τρομερή (κυριολεκτικά, επίσης) ερώτηση: ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ???
Η ερώτηση γίνεται συνήθως στο χαλαρό κι έχει αγαθές προθέσεις. Η αδυναμία όμως να δώσεις μία ικανοποιητική και αξιοπρεπή απάντηση, πέρα από γενικότητες (π.χ. ο Γιώργος/Μάκης/Σάκης λέει να κάνει κάτι σπίτι του, δεν είναι σίγουρο όμως, εσείς?), είναι μία βραδυφλεγής, εσωτερική, βόμβα, που μπορεί να καταστρέψει ό,τι έχτιζες με κόπο τις ημέρες των εορτών. Οσες φορές βρέθηκα σε ανάλογη θέση, έκανα φιλότιμες προσπάθειες να υποτιμήσω την αξία της ημέρας και τους δήθεν συμβολισμούς της. Τελικά, πάντα στο τέλος, βρισκόταν σανίδα σωτηρίας, που αποδεικνύοταν, συνήθως, χειρότερη κι από το πιο δυσοίνωνο σενάριο (μόνος στο σπίτι). Anyway, το απόσταγμα εμπειρίας λέει πως το καλύτερο είναι να σκεφθείς τι πραγματικά θέλεις. Και σε περίπτωση που είσαι πραγματικά μόνος (συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες) ή διαβλέπεις ότι οι τυχόν προτάσεις δεν σου πηγαίνουν, καλύτερα να το «γιορτάσεις» «μόνος στο σπίτι» με σούπερ φαγητό, ονειρικά γλυκά, καταπληκτική μουσική και αγαπημένα dvd. Δεν το έχω κάνει αλλά θα το προτιμούσα από κάτι πάρτυ της συμφοράς σε μπαρ της συμφοράς ύστερα από μπολτιλιάρισμα δύο ωρών στην Κηφισίας.

2006-12-14T04:18:00.000-08:00

ΔΕΚΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ, ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟΝ

Ενας νάρκισσος του κερατά απαθανατίζει τον εαυτό του στους καθρέφτες καλού ξενοδοχείου της Νέας Υόρκης. Ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες / παρατηρήσεις / απορίες: (α) το παραφορτωμένο σακίδιο (μα τι κουβαλάει τέλος πάντων;) κοντεύει να σωριαστεί στην παχουλή μοκέτα, (β) αυτό που μοιάζει με ομπρέλα στα δεξιά του δεν είναι ομπρέλα αλλά ένας παραμορφωτικός αντικατοπτρισμός του καθρέφτη, (γ) γιατί είναι ντυμένος σαν κρεμμύδι ενώ βρίσκεται σε κλειστό χώρο;

2006-12-13T04:50:00.000-08:00

ΔΕΚΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ, ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ

Την πρώτη φορά που ταξίδεψα στην Αμερική έκανα τρεις μέρες να κοιμηθώ - έκανα την βλακεία να ξεραθώ για 1-2 ώρες σχεδόν με το που έφτασα (απόγευμα). Τώρα τα πηγαίνω λίγο καλύτερα και καταφέρνω να κοιμηθώ ως τα χαράματα (με μία διακοπή γύρω στις 4, στάνταρ). Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι παρά τον ελάχιστο ύπνο δεν νυστάζω και σηκώνομαι από το κρεββάτι σαν να έχω κοιμηθεί κανονικό οκτάωρο. Ο λόγος είναι μάλλον η θέα που βλέπετε. Αν με αφήσετε, είμαι έτοιμος να βουτήξω στον ωκεανό της κοινοτοπίας για να περιγράψω την περίφημη «ενέργεια» της Νέας Υόρκης. Εδώ που τα λέμε, όπου κι αν πας έξω, δεν κουράζεσαι τόσο εύκολα. Ποτέ δεν κατάλαβα όσους φτάνοντας σε μία καινούργια πόλη πάνε «λίγο να ξεκουραστούν» στο ξενοδοχείο. Και η θέα με τους ουρανοξύστες μου φαίνεται πάντα το ίδιο απίστευτη.

2006-12-12T04:48:00.000-08:00

ΔΕΚΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ, ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΝ

Η πρώτη φορά που ονειρεύτηκα τη Νέα Υόρκη ήταν το καλοκαίρι του 1986, όταν είδα σε θερινό σινεμά την ταινία του Γούντι Αλεν «Η Χάννα και οι αδελφές της». Υπάρχει μία σκηνή που ένας αρχιτέκτονας δείχνει σε δύο μεγαλοκοπέλες οι οποίες τον φλερτάρουν (νομίζως τις έπαιζαν η Νταιάν Γουίστ και η Νόρα Εφρον) τα αγαπημένα του κτίρια στη Νέα Υόρκη. Η ταινία άσκησε πολλαπλή (και ύπουλη) επίδραση στον άγουρο εφηβικό μου ψυχισμό. Χάρη στη «Χάννα και τις αδελφές της» αγάπησα τον Γούντι Αλεν, τις πόλεις, τα κτίρια και τους νευρωτικούς. Απειρες φορές από τότε ονειρευόμουν ότι πήγαινα στη Νέα Υόρκη, έπαιρνα το λεωφορείο του αεροδρομίου και κάποια στιγμή, στα μισά της διαδρομής, ξεπρόβαλλαν οι ουρανοξύστες του Μανχάταν. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί μία άλλη θέα: από το παράθυρο του αεροπλάνου, όταν το αεροσκάφος προσεγγίζει τις ακτές της Αμερικής έχοντας αφήσει πίσω του τον Ατλαντικό. Είναι οι ακτές του Λαμπραντόρ που νομίζω ανήκουν στον Καναδά. Αν και στον χάρτη η Νέα Υόρκη φαίνεται δίπλα, πρέπει να περιμένεις σχεδόν άλλες 2,5-3 ώρες για να προσγειωθείς στο JFK. Εννοείται ότι είχα κολλήσει στο τζάμι κι έβγαζα φωτογραφίες σαν τρελλός. Και πάντα μου κάνει εντύπωση που δεν συμμερίζονται όλοι στο αεροπλάνο τον δικό μου ενθουσιασμό.

2006-12-11T04:11:00.000-08:00

GOD BLESS SCOTT

Ενας λόγος που είδα το Shortbus δύο φορές και το σκέφτηκα (να παω) για μία τρίτη ήταν η μουσική της ταινίας. Πηγαίνοντας στην Αμερική ήταν ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανα: να ψάξω το σάουντρακ. Πρώτα στο Virgin της Ταιμς Σκουέρ (τζίφος) και μετά στο Virgin της Γιούνιον Σκουέρ (επιτυχία). Ετρεξα σ' ένα Barnes & Noble (βιβλιοπωλείο), στην ίδια πλατεία, πήρα τσαι κι ένα τοστ με λιωμένα τυριά και μπεικον και στρώθηκα στο καφέ του βιβλιοπωλείου (ευτυχία). Εκεί ανακάλυψα ότι (πρώτον) το σάουντρακ ήταν όντως πολύ καλό και (δεύτερον) πως τα τραγούδια που μου άρεσαν περισσότερο ήταν γραμμένα από τον Scott Matthew. Ο Scott είναι Αυστραλός που ζει στη Νέα Υορκη. Εμφανίζεται ο ίδιος στην ταινία να παίζει τα τραγούδια του: είναι εκείνος ο κάπως βιβλικός νέος με το μούσι. Δεν έχει βγάλει δικό του cd, υπάρχουν όμως τα πέντε υπέροχα τραγούδια του στο σάουντρακ του Shortbus που μπορείτε να παραγγείλετε από το amazon.

ΥΓ. Η φωτογραφία/σκίτσο του Scott Matthew προέρχεται από τη σελίδα του Μatthew στο myspace. Την φιλοτέχνησε φαν.

2006-12-07T07:49:00.000-08:00

GOD BLESS AMERICA

Mόλις γύρισα από ένα ταξίδι στις ΗΠΑ (Νεα Υόρκη). Είμαι ακόμα στη φάση «αλλού πατάω κι αλλού βρίσκομαι» αλλά δεν κρατιέμαι. Στην Αμερική (Δυτική Ακτή) πήγα για πρώτη φορά το 2002. Ακολούθησαν τέσσερις ακόμα επισκέψεις, όλες ανατολικά, με επίκεντρο τη Νέα Υόρκη. Από το πρώτο ταξίδι είχα πάθει την πλάκα μου και σήμερα, με την ευκαιρία του blog, έχω την ευκαιρία να συνοψίσω και να επιβεβαιώσω μερικές γενικού (και ειδικού) ενδιαφέροντος διαπιστώσεις. Εχουμε και λέμε. λοιπόν:

1. Οι άνθρωποι μιλάνε. Δηλαδή: λένε «καλημέρα» στο ασανσέρ (οι περισσότεροι), σε ρωτάνε «τι κάνετε σήμερα», «πως είναι η μέρα σας» στο πρωϊνό ή στα «Σταρμπακς» όταν παραγγέλνεις. Ναι, ξέρω, είναι υποκριτές, οι σερβιτόροι το κάνουν επίτηδες για να τους αφήσεις ικανοποιητικό τιπ, κλασικές ελληνικές μπούρδες. Αυτό που εγώ είδα είναι ότι στην καθημερινότητά τους είναι πιο ανθρώπινοι και φιλικοί από τους μουτρωμένους, κακόκεφους, αγενέστατους, «γαμώ το κέρατο σου» συμπατριώτες μας.

2. Οι άνθρωποι χαμογελάνε. Από ευγένεια, οκ, ίσως, δεν έχω ιδέα. Σου φτιάχνουν τη μέρα σου, πάντως. Οταν σου μιλάνε, έχεις την εντύπωση ότι είναι εντελώς αφοσιωμένοι σε σένα. Και κάνουν πολύ εύκολα αστεία, από το πουθενά. Ο ελληνικός κυνισμός έχει δώσει κι εδώ την εξήγησή του: οι Αμερικάνοι είναι αφελείς. Γι' αυτό η αφελής Αμερική είναι τόσο πίσω και η έξυπνη Ελλάδα τόσο μπροστά.

3. Οι άνθρωποι νοιάζονται. Δύο φορές χρειάστηκα βοήθεια στο μετρό και ξεσκίστηκαν να με βοηθήσουν. Στην Αθήνα έχω τύχει στην εξής σκηνή: ζευγάρι ξένων να ρωτάει κλασικά μουτρωμένο Ελληνα μία πληροφορία κι αυτός να τους κοιτάει λες και του σκότωσαν τη μάνα.

4. Οι άνθρωποι πιάνουν κουβέντα στο πι και φι. Αυτό είναι το πιο τέλειο απ' όλα. Μαζί με το (5). Ημουν σ' ένα μαγαζί μόνος μου, ένας τύπος έκανε σχόλιο γι΄ αυτό που ψάχναμε και παραλίγο να γίνουμε κολλητοί.

5. Οι άνθρωποι φλερτάρουν συνέχεια και παντού. Εδώ μπορώ να γράψω διατριβή. Στην Αμερική συνειδητοποίησα πόσο ξενέρωτοι, κρυόκωλοι, επιτηδευμένοι, δήθεν και φοβισμένοι είμαστε όταν βγαίνουμε έξω το βράδυ (οι περισσότεροι από μας, μην τους πάρω όλους στο λαιμό μου).

2006-11-10T03:39:00.000-08:00

GREETINGS FROM ATHENS, IV

Η γνωστή διαστάυρωση του Χίλτον (με την παγκοσμίως άγνωστη ονομασία "πλατεία της Μεγάλης του Γένους Σχολή") φιγουράρει στην ωραία αυτή καρτ ποστάλ των αρχών της δεκαετίας του '70. Εχει κάτι κοσμοπολίτικο και μητροπολιτικό, κυρίως λόγω του ξενοδοχείου που κατασυκοφαντήθηκε όταν χτίστηκε. Αν και δεν έχουν περάσει πάρα πολά χρόνια από τότε, υπάρχουν σημαντικές αλλαγές σε σχέση με αυτό που βλέπουμε στην κάρτα:
α. Εχει κατεδαφιστεί η περίφημη "πράσινη" πολυκατοικία των αξιωματικών, εκεί που αργότερα, με τα χρόνια, αναπτύχθηκε ένα φοβερό αστικό έλος με στάσιμα νερά, ευκαλύπτους και θάμνους. Δεν φαινόταν από το δρόμο, έπρεπε να κρυφοκοιτάξεις ανάμεσα στις γιγαντοαφισες. Πριν τέσσερα χρόνια το έλος εξαφανίστηκε όταν έφτιαξαν το υπόγειο πάρκινγκ Polis Park.
β. Εχουν κατεδαφιστεί τα κτίρια της Ριζαρείου.
γ. Δεν έχει ανεγερθεί το Πολεμικό Μουσείο.
δ. Εχουν ξηλωθεί τα διαφημιστικά από το πάρκο Ριζάρη που "έβλεπαν" στη διασταύρωση. Οσοι έχουν γερή μνήμη θα θυμούνται τα χαρακτηριστικά σκυλάκια του Βlack & White. Οταν μου το είπαν, το θυμήθηκα κι εγώ.

2006-11-06T07:34:00.000-08:00

ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ: ΔΕΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Το Αθηνόραμα έκλεισε 30 χρόνια την περασμένη εβδομάδα και με την ευκαιρία διαλέγω δέκα θέματα από το επετειακό τεύχος που κυκλοφόρησε την Πέμπτη. Εχουμε και λέμε:

1. ΠΙΤΣΑ ΣΕ ΥΨΟΜΕΤΡΟ. Είμαστε στα 100 μέτρα ύψος. Ο λόγος που ανεβήκαμε εδώ είναι ότι θέλουμε να δοκιμάσουμε πίτσα. Η Αθήνα βρίσκεται κυριολεκτικά στα πόδια μας, ολόφωτη, μαγευτική. Ο κ.Λιαργκόβας, ο ιδιοκτήτης του Fantastic Pizzeria μας λέει: "Σε ύψος μόνο ο Λυκαβηττός μας περνάει λίγο αλλά εκεί δεν υπάρχει πιτσερία με πισίνα". Οχι, δεν πρόκειται για λάθος. Στον 24ο όροφο του πύργου "Απόλλων" υπάρχει μία πισίνα εξοπλισμένη με καμπίνες και ντους, όπου τις ζεστές αθηναϊκές μέρες μπορείτε να πάρετε το μπάνιο σας και να κάνετε και ηλιοθεραπεία". (11.12.1976)
2. Η ΦΑΡΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ. Μία πραγματική φάρμα στο Χαρβάτι σας περιμένει κάθε βράδυ και Κυριακή μεσημέρι. Γουρουνάκι, πάπιες, φραγκόκοτες, φασιανοί, κατσίκια, πρόβατα, παγώνια, κουνέλια και λαγοί περιμένουν ή να τα δείτε ή να τα φάτε. Δροσερή βεράντα στον κήπο, παιδική χαρά, πίστα για χορό κάτω από τα δέντρα. (διαφημιστική καταχώρηση από τεύχος του 1977).
3. ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΠΟΨΕ ΜΙΑΝ ΑΡΧΗ. Ο πρώτος μεγάλος δίσκος της Αννας Βίσση με γενικό τίτλο το τραγούδι της, που πήρε το πρώτο βραβείο στο φετινό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Η Αννα Βίσση γεννήθηκε στην Κύπρο, ήρθε στην Αθήνα το 1973, εμφανίσθηκε στον δισκογραφικό χώρο συμμετέχοντας στα "Λιανοτράγουδα" του Θεοδωράκη. Από τότε η πορεία της στο τραγούδι, σημειώνει όλο και περισσότερη πρόοδο. Τα τραγούδια του δίσκου θα τα βρείτε επίσης σε κασέτες και 8 ΤRACK. (κάπου μέσα στο 1977)
4. ATHENEUM DISCOTHEQUE. Eμείς ζητάμε τον Αθηναίο σούπερ Τραβόλτα για να τον στείλουμε στο Αμστερνταμ. Διαγωνισμοί χορού κάθε Τετάρτη μάμπο και τελικός στις 7-3-79 ROCK AND ROLL. Κριτική επιτροπή: Κέλυ Σακάκου, Τρύφων Καρατζάς, Σασά Ντάριο, Μ.Κορίνθιος. Παρουσίασης: Μιχ. Ρόύσσος. (3.1978)
5. ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΖΑΖ ΚΛΑΜΠ. Λέγεται "ΧΑΦ ΝΟΤ" και στεγάζεται στο 56 της οδού Μιχαλακοπούλου. Δεν είναι ούτε εστιατόριο, ούτε καμιά ντισκοτέκ, αλλά ένας σύγχρονος ναός των πιστών της τζαζ. Δημιουργός του ο κ.Σαχπασίδης, γνωστός στο χώρο, αφού -όπως μας λέει- δεν θυμάται ν' άκουσε τίποτα άλλο εκτός από δίσκους του Τσάρλι Πάρκερ, του Λούις Αρμστρονγκ και άλλων μεγάλων. Η προσπάθειά του να προσφέρει "αυτό το κάτι άλλο" στην αθηναϊκή "ελίτ" συνοψίζεται στις μετακλήσεις ξένων μουσικών και στην προσπάθεια δημιουργίας ενός "μέμπερ τζαζ κλαμπ". (24.11.1979)
6.ΒΑΛΕ ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ. Μία νέα αμερικάνικη σειρά με τίτλο "Η δυναστεία" αρχίζει την Τετάρτη 12 Αυγούστου από την ΥΕΝΕΔ. Είναι η ιστορία μίας πάμπλουτης οικογένειας του Ντένβερ, των Κάρρινγκτον, που κύρια ασχολία της είναι το Πετρέλαιο. Οι οικογενειακές διαφορές, οι ίντριγκες, το κυνήγι του χρήματος και της επιτυχίας, οι έρωτες και τα μίση, η πάλη για επιβίωση αποτελούν τον περίγυρο της ιστορίας. (8.8.1981)
7. ΣΕΞ ΣΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ. Τι θα γίνει με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τη γυναίκα; Πόσος χρόνος ακόμα θα χρειαστεί για να πάψουν να παρουσιάζουν τη γυναίκα σαν σεξουαλικό αντικείμενο; Αφορμή για το σχόλιο μας αυτό υπήρξε η διαμαρτυρία της Ενωσης Γυναικών Ελλάδας, που εστάλη στον κ.Αβέρωφ, στον υφυπουργό Προεδρίας, στον Γενικό Διευθυντή της ΕΡΤ και στον Τύπο, για το σχόλιο του Τέρενς Κουίκ στο δελτίο ειδήσεων της Κυριακής της 20/6/81 στις 9 το βράδυ. Συγκεκριμένα, μετά το ρεπορτάζ για τον καύσωνα, στην οθόνη παρουσιάστηκε εικόνα από πλαζ με γυμνές και ημίγυμνες γυναίκες, ενώ ο παρουσιαστής των ειδήσεων αμέσως μετά έκανε το "χαριτωμένο" σχόλιο του λέγοντας: "Τι τα θέλετε, με τον καύσωνα είχαμε και τα τυχερά μας...". (18/7/1981)
8. DISCOTHEQUE JACKY O. Εδώ γυρίστηκαν οι ταινίες του Γιάννη Δαλιανίδη "Τα τσακάλια", "Βασικά καλησπέρα σας", "Η στροφή". Χορός κάθε βράδυ με τα hits της εποχής. Ειδικές τιμές για χορούς - σχολεία. Μιχαλακοπούλου 23, Οπισθεν Χίλτον.(διαφημιστική καταχώρηση του 1982).
9. Ο ΑΛ ΜΠΑΝΟ ΚΑΙ Η ΡΟΜΙΝΑ ΠΑΟΥΕΡ ΣΤΟ "STATION ONE". Μόνο με τη λέξη "χαμός" μπορεί να χαρακτηριστεί η κυριακάτικη απογευματινή συγκέντρωση που έγινε στη ντισκοτέκ "Station One". Ηταν μία συγκέντρωση αφιερωμένη ειδικά στους Ιταλούς τραγουδιστές Αλ Μπάνο και Ρομίνα Πάουερ, που πέρασαν για μερικές μέρες από τη χώρα μας με σκοπό να μαγνητοσκοπήσουν ένα πανηγυρικό σόου για την τηλεόρασή μας. Εκτός από την γλυκιά Ρομίνα που δεν σταμάτησε να τραγουδάει τα "παπάκια" για χάρη των παραβρισκομένων και τον γοητευτικό Αλ που χαμογελούσε συνέχεια, στη συγκέντρωση έδωσαν το "παρών" τους και αρκετοί Ελληνες καλλιτέχνες. Οπως πήρε το μάτι μας, ανάμεσα στο νεαρόκοσμο κυκλοφορούσε ο τραγουδιστής του σουξέ "Σ'΄αγαπάω μ' ακούς" Γιώργος Σαλαμπάσης και πάρα πολλοί νεαροί ηθοποιοί που εμφανίζονται στις τελευταίες ελληνικές ταινίες -τύπου "Γρανίτα από μελάνι"- κι ομολογουμένως δεν έχουν λίγους θαυμαστές... (16.12.1983).
10. 2ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΟΔΗΣΟ '84. Σάββατο 13/10: Συζήτηση: "Εγκληματικότητα και αστικός τρόπος ζωής". Οργάνωση: Κέντρο Σοσιαλιστικών Μελετών (6.30 μ.μ.). Σάτιρα: "Νικολάκης ο Μικρομεσαίος". Σκετς με το Λάκη Λαζόπουλο(8.30 μ.μ.). Μουσική βραδιά: Κλασική μουσική από σπουδαστές ωδείων και νέους μουσικούς (9.00 μ.μ.).

2006-11-02T08:00:00.000-08:00

ΣΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΚΑΤΙ;

Μικρός νόμιζα ότι η Αθήνα είναι μία κανονική πόλη. Δηλαδή ότι όλες οι πόλεις ήταν σαν την Αθήνα, απλά με μικροδιαφορές: φανταζόμουν το Λονδίνο με Μπιγκ Μπεν αντί για Ακρόπολη, το Παρίσι με τον Πύργο του Αιφελ αντί για Λυκαβηττό κ.ο.κ. Ως μαθητής δεν είχα κάνει πολλά ταξίδια στο εξωτερικό. Είχα δει το Μπάρι και το Μπρίντεζι που δεν είναι αυτό που λέμε «πόλεις του κόσμου», τη Νάπολι από την οποία δεν θυμάμαι τίποτα (μόνο κάτι απαίσιες πίτσες όλο ντομάτα), τη Σόφια επί Ζίφκοφ (ο Αγγελόπουλος ήταν το «Grease» μπροστά της) και την Κωνσταντινούπολη (λασπουριά, τρομακτικοί ιμάμηδες και αμανέδες, πολύ μετά την ερωτεύτηκα).
Ετσι μεγάλωσα με την πεποίθηση ότι η Αθήνα είναι μία χαρά πόλη. Επρεπε να πέσει το Τοίχος του Βερολίνου, να πάω Εράσμους και να μου ανοίξουν (λίγο) τα μάτια. Υστερα από σκληρή μάχη με τον εαυτό μου, παραδέχθηκα σιωπηλά ότι η πόλη μου, η πόλη που αγαπούσα ήταν μάλλον άσχημη. Παρ' όλα αυτά, μ' έσωζε η πεποίθηση ότι είναι μοναδική ατον κόσμο. Τελικά, ούτε αυτό ισχύει. Αν και δεν έχω πάει ποτέ στη Μέση Ανατολή ή σε κάποια πόλη της Βόρειας Αφρικής, βλέποντας φωτογραφίες του Τελ Αβιβ, της Αλεξάνδρειας, του Καίρου ή της Βυρηττού, νομίζω ότι τα πρώτα ξαδέλφια της Αθήνας μας δεν εκεί που θα θέλαμε (Ιταλία, Γαλλία, κλπ) αλλά στην Εγγύς Ανατολή ή στην Αφρική. Ολα αυτά τα σκέφτηκα, παρατηρώντας τη φωτογραφία της Δαμασκού που βλέπετε πάνω. Είναι τόσο πολύ Αθήνα!

2006-10-31T02:39:00.000-08:00

GREETINGS FROM ATHENS, III

Σήμερα που κάνει ψοφόκρυο, τιμάμε τους πιονέρους του αθηναϊκού beach culture, κι αυτό καρπός της «χρυσής» δεκαετίας του '60 (μήπως μεταβάλλομαι ασυνείδητα σε Νίκο Μαστοράκη και δεν το ξέρω;). Στην καρτ ποστάλ της φωτογραφίας, Αθηναίοι απολαμβάνουν τις καινούργιες (για την εποχή) τουριστικές εγκαταστάσεις της πλαζ της Βούλας. Στο βάθος διακρίνονται τα κτίρια του ΠΙΚΠΑ, που υπάρχουν και σήμερα, με τη διαφορά ότι η βλάστηση έχει φουντώσει και δεν φαίνονται τόσο. Αν και η συγκεκριμένη πλαζ δεν παρουσιάζει αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον, έχει σημασία να θυμηθούμε ότι πολλές από τις τουριστικές εγκαταστάσεις που κατασκευάστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ΄60 έγιναν από επώνυμους αρχιτέκτονες, μεγάλα ονόματα της εποχής (αναφέρουμε ενδεικτικά τους Περικλή Σακελλάριο, Εμμανουήλ Βουρέκα, Προκόπιο Βασιλειάδη και τα έργα τους σε Αστέρια-Γλυφάδα και Ωκεανίδα-Βουλιαγμένη). Οι νέες παραλίες, φόντο σε δεκάδες ελληνικές ταινίες της Φίνος Φιλμ, πρωταγωνίστησαν στην εικονογραφία του ελληνικού εκσυγχρονισμού. Η ελληνική κοινωνία άφηνε πίσω τα τραύματα και τις κακουχίες των πολέμων προσβλέποντας αποφασιστικά στο καταναλωτικό μοντέλο των δυτικών χωρών. Την ίδια εποχή οι Ελληνες αρχίζουν και κάνουν μαζικά διακοπές το καλοκάιρι, ανοίγουν τα πρώτα πολυκαταστήματα, κυκλοφορούν οι έγχρωμες «Εικόνες» της Ελένης Βλάχου (το πρώτο πραγματικά lifestyle περιοδικό στην ιστορία του ελληνικού τύπου), ανθεί η κινηματογραφική βιομηχανία και η κουλτούρα των ειδώλων (Αλίκη, Καρέζη, κλπ.). Με λίγα λόγια, αναπτύσσεται συστηματικά η ιδεολογία της κατανάλωσης και της ευμάρειας. Είμαστε παιδιά αυτής της εποχής.

2006-10-26T05:31:00.000-07:00

GREETINGS FROM ATHENS II

Ενας λόγος που στεναχωριέμαι γιατί δεν έζησα στη δεκαετία του '60 ήταν γιατί έχασα την καλύτερη περίοδο της Αθήνας, ever. Κι ας λέμε σήμερα για τον Καραμανλή και τις πολυκατοικίες. Ολοι μου λένε ότι ήταν μία εποχή που η Αθήνα ακτινοβολούσε αυτοπεποίθηση και σιγουριά, τη σιγουριά ότι όλα θα πάνε καλύτερα (μέχρι που ήρθε ο Παπαδόπουλος κι ο Παττακός). Ακόμα και οι πολυκατοικίες που τώρα σιχτιρίζουμε άστραφταν! Και η σημερινή καρτ ποστάλ με την Ομόνοια στις αρχές της δεκαετίας του '60 έρχεται να μας θυμίσει την αισιοδοξία της εποχής. Με τους κινηματογράφους, τα θέατρα, τα ζαχαροπλαστεία, τα αυτοκίνητα και, φυσικά, το συντριβάνι που μόλις είχε πρωτοφτιαχτεί σε σχέδια, μάλιστα του γλύπτη Γιώργου Ζογγολόπουλου (αυτό το έμαθα πρόσφατα). Η λεπτομέρεια της ημέρας: ο κινηματογράφος «Κοτοπούλη» εκεί που αργότερα (τέλη δεκ. '60) χτίστηκε το ξενοδοχείο «La Mirage». Είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου κτίρια που δυστυχώς δεν το είδα ποτέ. Είχε ανεγερθεί την δεκαετία του '30 (γι' αυτό και η μοντέρνα, μία υποψία αρ ντεκο, γραμμή του) στη θέση ενός καταπληκτικού αρ νουβώ κτιρίου. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, το «Κοτοπούλη» είχε παρακμάσει, συγκεντρώνοντας τον λούμπεν πληθυσμό της πλατείας.

ΥΓ. Δεν είναι τέλεια και η επιγραφή του «Παπαστράτου»;

2006-10-25T06:46:00.000-07:00

GREETINGS FROM ATHENS, I

Σήμερα εγκαινιάζουμε μία σειρά post με έγχρωμες καρτ ποστάλ της Αθήνας, από τις δεκαετίες του '60 και του '70, κυρίως. Αρχίζουμε με την φοβερή αυτή σύνθεση τεσσάρων φωτογραφιών όπου πρωτοστατεί το logo «Χαιρετισμούς από την Αθήνα». Ανήκει στην κατηγορία «russ aus» (μετάφραση του «greetings from»), κάρτες που ξεκίνησαν από τη Γερμανία του 19ου αιώνα, γνώρισαν μεγάλες πιένες και στον αγγλοσαξωνικό κόσμο και, όπως φαίνεται, επιβίωσαν μέχρι τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες. Μια αστεία λεπτομέρεια: τα (ρώσικα) τρόλει που τα θυμάμαι κι εγώ (αποσύρθηκαν αρχές δεκ. '80) υπέστησαν πρώιμο photoshop και βάφτηκαν κόκκινο από τη μέση και κάτω! Γιατί άραγε;

Οσο για το περιεχόμενο, η αποστολέας είναι προφανώς Αγγλίδα τουρίστρια (η Μπάρμπαρα) που γράφει στους φίλους της. Και με τις καρτ ποστάλ παθαίνω πάντα το ίδιο: σκέφτομαι τι να κάνει σήμερα (αν κάνει...) αυτός που την έγραψε ή που βρισκόταν όταν την έγραφε, ότι, για παράδειγμα, θα μπορούσε να είχε συνυπάρξει για λίγα λεπτά στον ίδιο χώρο, σε κάποιο ζαχαροπλαστείο ή στο κεντρικό ταχυδρομείο του Συντάγματος, με την (έγγυο στον μεγάλο μου αδελφό, εκείνη την εποχή) μητέρα μου, κλπ, κλπ.

25 / 08 / 65

I thought you would like this card of Athens. Arrived in Greece on Saturday, 8, I am staying at a resort 20 miles out of Athens. Next week I’m going on a boat trip to one οf the islands. Weather as hot ever.

Love,

Barbara

* Η σειρά αφιερώνεται στον φίλο μου τον Νίκο ο οποίος μου επέτρεψε να χρησιμοποιήσω τις συγκεκριμένες κάρτες από την φανταστική του συλλογή. Thanks, Nikos!

2006-10-12T08:47:00.000-07:00

Ο ΟΡΧΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΑΝΜΠΟΥΛ

«Τα χειμωνιάτικα βράδια καθώς περπατούσα στα σοκάκια της Ιστανμπούλ, προσπαθώντας να δω το εσωτερικό των σπιτιών με το πορτοκαλί φως, όπου φανταζόμουν ότι ευτυχισμένοι άνθρωποι ζούσαν άνετη ζωή, σκεφτόμουν για μια στιγμή ανατριχιάζοντας ότι σε ένα από όλα ζούσε ο άλλος Ορχάν. Όσο μεγάλωνα η εικόνα αυτή εξελίχτηκε σε φαντασίωση και η φαντασίωση σε σκηνή από όνειρο. Με τον άλλον Ορχάν συναντιόμασταν στα όνειρα μου -πάντοτε σε κάποιο άλλο σπίτι- κι εγώ άλλοτε ξεφώνιζα τρομαγμένος από τον εφιάλτη, κι άλλοτε εμείς οι δυο κοιταζόμασταν σιωπηλοί, ανελέητα κι εκπληκτικά ψύχραιμοι. Τότε, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, πιανόμουν ακόμη πιο σφιχτά από το μαξιλάρι μου, το σπίτι μου, το δρόμο μου, το μέρος όπου ζούσα. Όταν πάλι ήμουν δυστυχισμένος, φανταζόμουνα ότι θα πήγαινα σε ένα άλλο σπίτι, σε μια άλλη ζωή, εκεί όπου ζούσε ο άλλος Ορχάν, ώσπου κόντευα να πιστέψω ότι ήμουν εκείνος ο άλλος Ορχάν και ξεγελούσα τον εαυτό μου με τα δικά του όνειρα για ευτυχία. Και τότε γινόμουν τόσο ευτυχισμένος με αυτά τα όνειρα, που δεν χρειαζόταν πια να πάω σε άλλο σπίτι.
Κι έτσι φτάνουμε στο ουσιαστικό μας θέμα: Από τη μέρα που γεννήθηκα δεν εγκατέλειψα ποτέ τα σπίτια, τους δρόμους, τις γειτονιές όπου έζησα. Ζω έπειτα από πολλά χρόνια (αν και στο μεταξύ έζησα σε διαφορετικά μέρη της Ιστανμπούλ), στην πολυκατοικία Παμούκ, στο μέρος όπου με κράτησε η μητέρα μου στην αγκαλιά της και μου έδειξε για πρώτη φορά τον κόσμο, εκεί όπου μου βγάλανε τις πρώτες μου φωτογραφίες, και ξέρω ότι αυτό έχει να κάνει με τον φανταστικό μου φίλο που ζούσε σε κάποιο άλλο μέρος της Ιστανμπούλ, και με την παρηγοριά που έβρισκα στη σχέση μας. Το γεγονός ότι έμεινα πάντα στον ίδιο τόπο, και μάλιστα πενήντα χρόνια στο ίδιο σπίτι, σε μια εποχή που προσδιορίζεται από τις μεταναστεύσεις και την ευρηματικότητα των μεταναστών, κάνει την ιστορία μου ιδιαίτερη για μένα και γι' αυτό το λόγο και για την Ιστανμπούλ. «Βγες λίγο έξω, πήγαινε κάπου αλλού, ταξίδεψε», μου έλεγε πάντα η μητέρα μου λυπημένη».

* Σήμερα ο Ορχαν Παμούκ έγινε ο πρώτος Τούρκος συγγραφέας στον οποίο απονέμεται το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Εχω τρελλάθεί από τη χαρά μου! Το τελευταίο του βιβλίο «Ιστανμπούλ, Πόλη και Αναμνήσεις» (κυκλλοφορεί από τις εκδόσεις «Ωκεανίδα») είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου. Το απόσπασμα θα το βρείτε στο πρώτο κεφάλαιο του υπέροχου αυτού βιβλίου.

2006-10-01T01:01:00.000-07:00

HEY, JAY!

Αυτός είναι ο Τζει Μπράναν, ο πρωταγωνιστής του Shortbus. Η ταινία του Τζον Κάμερον
Μίτσελ προβλήθηκε την Παρασκευή το βράδυ στις Νύχτες Πρεμιέρας και είναι ένα από τα πιο δυνατά πράγματα που έχω δει στο σινεμά τα τελευταία χρόνια, για να το θέσω έτσι. Και δεν αναφέρομαι μόνο στις πλούσιες, εντελώς ρεαλιστικές, σκηνές σεξ (γκει και στρειτ, και όλα τα ενδιάμεσα) αλλά στην ίδια την ταινία που με αφορμή το σεξ μιλάει για τόσα πράγματα μ' έναν τρόπο ο οποίος σε κάνει να ξεχνάς τα μπλεγμένα σώματα και ό,τι υποτίθεται μπορεί να σοκάρει. Στην Ελλάδα το Shortbus θα βγει στις αίθουσες τον Νοέμβριο. Τον ίδιο μήνα κυκλοφορεί στην Αμερική και το σάουντρακ.
Ο Μπράναν, εξωφρενικά όμορφος, απάντησε μετά το τέλος της ταινίας σε ερωτήσεις του κοινού. Δεν είναι επαγγελματίας ηθοποιός. Ζει στη Νέα Υόρκη και κάνει μουσική. Στην ταινία, εκτός από ΟΛΑ τ' άλλα, εμφανίζεται και με την κιθάρα του, τραγουδώντας ένα πολύ ωραίο τραγούδι, πιθανότατα δικό του. Περισσότερα στο προσωπικό του site (www.jaybrannan.com).

2006-09-27T05:11:00.001-07:00

ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ ΤΟ STONEWALL, ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Xθες είδα στον Απόλλωνα το ντοκιμαντέρ για την ιστορία του γκει απευλευθερωτικού κινήματος στη διάρκεια του 20ου αιώνα με κατάληξη τα επεισόδια έξω από το μπαρ Stonewall στο Βίλατζ της Νέας Υόρκης, τον Ιούνιο του 1969 (Before Stonewall). Δύο μήνες πριν, το Newsweek δημοσίευε ανταπόκριση από την Αθήνα με την πολύ ωραία αυτή φωτογραφία. Για να θυμούνται οι παλιότεροι, για να μαθαίνουν οι νεότεροι!

2006-09-25T07:08:00.000-07:00

WE ADD WARMTH - Σ' ΕΝΑ ΝEWSWEEK TOY 1969

Mπορώ να κάθομαι να ξεφυλλίζω παλιά περιοδικά και εφημερίδες για ΠΑΝΤΑ. Το όνειρο μου είναι να προκηρυχθεί θέση σε αρχείο εφημερίδων οποιασδήποτε Βιβλιοθήκης στον κόσμο (προτιμώ Ελλάδα) και να με προσλάβουν. Πάω και με 600 ευρώ. Σ' ένα Newsweek του 1969 (21.4) ανακάλυψα δύο εκπληκτικές διαφημίσεις. Η πρώτη είναι της ιδιωτικής Ολυμπιακής (περασμένα μεγαλεία) με τίτλο Greece, the new place και υπότιτλο "Euripides never slept here..., but he was awake to the warmth that goes with our getting you there". H πρώτη παράγραφος τα λέει όλα: «Greece isn't just any old place. And we don't offer you just any old holiday. Greece, in fact, is a lot newer than you ever thought. In Athens and many of our ancient cities we have ultra-modern 5-star international class hotels, and all the amenities that go with them». Το δισέλιδο χωρίζεται φωτογραφικά στα δύο: αριστερά, το Ξενία του Ναυπλίου στα ντουζένια του, ολοκαίνουργιο και τεράστιο, και δεξιά, ένα ποτήρι λικέρ με το λογότυπο της Ολυμπιακής. Δεξιά, κάτω το σήμα της εταιρείας και τρεις συνοδευτικές λέξεις: We add warmth.

Η δεύτερη διαφήμιση είναι μία από τις καλύτερες που έχω δει ποτέ σε περιοδικό. Ανήκει στην εταιρεία πετρελαιοειδών Esso, που στην Ελλάδα την θυμάμαι ως Esso Pappas. Την βρίσκω συγκλονιστική γιατί εν έτει 1969, όταν βράζει το σύμπαν κι ο κόσμος πραγματικά αλλάζει δέρμα, συλλαμβάνει αυτό που έρχεται και το κάνει δισέλιδη διαφήμιση με τον υπέροχο τίτλο "The New Europeans". Στις πέντε φωτογραφίες προβάλλονται μερικές από τις δραστηριότητες του «νέου Ευρωπαίου": η σκιερ στις Αλπεις, ο μπίζνεζμαν στον αυτοκινητόδρομο, το ζευγάρι στην παραλία, η παρέα στο ακριβό ξενοδοχείο, ο κάμπερ στην εξοχή. Οι νέοι Ευρωπαίοι έχουν ελεύθερο χρόνο, ταξιδεύουν, πάνε για κάμπινγκ, ερωτεύονται. Κι αυτό δεν αφορά μία μικρή ελίτ, όπως συνέβαινε και πριν τον πόλεμο αλλά διαχέεται στις μάζες, στην περίφημη μεσαία τάξη. Αν το σκεφτείτε είναι οι πρώτοι μακρινοί μας συγγενείς. Οι πιο παλιοί άνθρωποι στον πλανήτη που έζησαν περίπου όπως ζούμε κι εμείς σήμερα, 40 χρόνια, σχεδόν, μετά. Τι να κάνει άραγε σήμερα το αγόρι και το κορίτσι της φωτογραφίας στην παραλία;

2006-09-13T14:49:00.000-07:00

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΑΘΗΝΑΪΚΑ ΚΛΙΣΕ

Στον σεισμό του '81 όλη η Αθήνα έβλεπε το «Φως του Αυγερινού».

Τα Σάββατα δεν βγαίνω ποτέ.

Ο Καραμανλής κατέστρεψε την Αθήνα.

Σε 10 χρόνια το Μεταξουργείο θα είναι ακριβότερο από το Κολωνάκι.

Για μιλ φειγ στην Δέσποινα, για γαλοκτομπούρεκο στο Κοσμικόν, για προφιτερόλ στον Ανδριά.

Η Βασιλίσσης Σοφίας είναι ο πιο ωραίος δρόμος της Αθήνας.

Χαλάλι τα οκτώ ευρώ στο Αττικόν.

Πήγες στο Mall;

Καλύτερα να την είχαν αφήσει στην ησυχία της την Ομόνοια.

Πήρα το τραμ κι έκανα μιάμιση ώρα μέχρι τη Γλυφάδα.

Είδα τη Νόνικα Γαληνέα στην Αθηναϊδα. Κούκλα!

Μόνο στο Ιντεάλ τρως σαν άνθρωπος.

O Γιώργος Λούκος του Φεστιβάλ, πολύ τζέντλεμαν, λένε.

Πάει, χάλασε και το Κολωνάκι.

Ευτυχώς που έγιναν οι Ολυμπιακοί και είδαμε δύο έργα.

Για τον Βογιατζή δεν έχει εισιτήριο ούτε για δείγμα.

Ηταν αλλιώς η Κυψέλη τότε...

Οταν θα ξανανοίξει το Zonar’s θα λέγεται πάλι Ζonar’s;

Σπάνια να πάω σε Village, τα βρίσκω λίγο ψυχρά.

Είδα τον Παπαϊωάννου σ'ένα ταβερνάκι στα Πετράλωνα.

Τον Δεκαπενταύγουστο έκανα το Εκάλη - Γλυφάδα σε 11 λεπτά. Αλήθεια!

Μένω πίσω από το Χίλτον.

2006-09-12T15:40:00.000-07:00

HELLO, ATHENS!

Σύμφωνα με την πρόγνωση της ΕΜΥ για αύριο (δηλαδή, σήμερα) η θερμοκρασία στην Αθήνα θα πέσει για πρώτη φορά κάτω από τους 20 βαθμούς Κελσίου εδώ και πολλές εβδομάδες (συγκεκριμένα: 19 – 27). Για να γιορτάσουμε το γεγονός, ανεβάζω μία φωτογραφία αρχείου από τον αλησμόνητο χιονιά του 2002, με την ευχή να μας συμβούν τα ίδια και χειρότερα τον χειμώνα που έρχεται. Εν τω μεταξύ, στο ψάξιμο για φωτογραφίες στο google (Αthens, snow, pictures) έπεσα πάνω στις φωτογραφίες του Μάθιου Τολέδο κι ενθουσιάστηκα. Μου άρεσε η ιδέα ότι ένας Αγγλος/Αμερικάνος/Αυστραλός είχε ειδικό θέμα για χιόνια στην Αθήνα επειδή συνήθως οι περισσότεροι ξένοι νομίζουν πως η Ελλάδα είναι κάτι μεταξύ Καλιφόρνιας και Καϊρου ως προς τον καιρό, τουλάχιστον (παρανόηση / άγνοια που με κάνει έξαλλο). Ανοίγοντας τις φωτογραφίες, κατάλαβα ότι ο Μάθιου ήταν κατ' αρχήν Αμερικάνος και πως άλλη Αθήνα είχε φωτογραφήσει. Του Οχάιο. Κανένα πρόβλημα. Ετσι, είπα να ανεβάσω και μία δεύτερη φωτογραφία. Αυτήν τη στιγμή στην άλλη Αθήνα είναι νωρίς το απόγευμα και (μάλλον) δεν χιονίζει.

2006-09-12T06:52:00.000-07:00

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΝΑΙΣΘΗΤΟ ΦΟΡΟΥΜ

Ούφο ή αναίσθητοι;

(γράφει η Βένα Γεωργακοπούλου στην Ελευθεροτυπία της 11ης Σεπτεμβρίου 2006)

Δεν πρέπει να υπάρχει άνθρωπος σ' αυτό τον πλανήτη που να μη σκεφτεί σήμερα, κάποια στιγμή, τους Δίδυμους Πύργους να πέφτουν. Ακόμα και ο Μπιν Λάντεν θα χαρίσει λίγες από τις ιερές σκέψεις του στους 3.000 νεκρούς της τρομοκρατικής επίθεσης της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, σχεδιάζοντας με ηδονή τους επόμενους.

Θέλω να πω ότι πρέπει να είσαι ούφο ή αναίσθητος για να μη θυμηθείς σήμερα το γεγονός και τους νεκρούς που άφησε πίσω του. Πρώτα στη Νέα Υόρκη. Και στη συνέχεια στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Μαδρίτη, το Λονδίνο και πάει λέγοντας.

Κι όμως. Το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ, που διάλεξε «συμβολικά» τη σημερινή (σ.σ. χθεσινή) μέρα για να διοργανώσει στο Θέατρο Πέτρας αντιπολεμική συναυλία και να πει «ένα μεγάλο ΝΑΙ στον πολιτισμό της ειρήνης και της συναδέλφωσης των λαών», δεν βρήκε ούτε μία λεξούλα γι' αυτούς στους οποίους, κυρίως, ανήκει η μέρα.

Ούτε στο ίδιο το δελτίο Τύπου που έστειλε. Ούτε και οι δύο κορυφαίοι τραγουδιστές μας, η Μαρία Φαραντούρη και ο Μανώλης Μητσιάς, που θα βοηθήσουν με το τραγούδι τους να μαζευτούν απόψε (σ.σ. χθες) και λίγα χρήματα για τις ανάγκες των διοργανωτών.

Κανένας δεν είχε την ευαισθησία να αναφέρει τους 3.000 αθώους Αμερικανούς, θύματα της Αλ Κάιντα. Να τους αναφέρει, βρε αδερφέ μου, έστω en passant, ακροθιγώς, μασημένα, με χαμηλωμένα μάτια από αμηχανία και ντροπή. Και να περάσει μετά με την ησυχία του και με υπερηφάνεια στους άλλους νεκρούς, για τους οποίους η ελληνική Αριστερά προτιμά να κρατάει τα δάκρυά της. Τους νεκρούς στην Παλαιστίνη, στον Λίβανο, στο Ιράκ.

Ομολογώ, πάντως, πως καμία εντύπωση δεν μου έκανε η στάση αυτή του Κοινωνικού Φόρουμ.

Μεγάλο κορίτσι είμαι, την περίμενα. Και ούτε που θα τη σχολίαζα -πεταμένα λόγια- αν εκδηλωνόταν μια άλλη, ουδέτερη μέρα του χρόνου. Εχει κάθε δικαίωμα το Κοινωνικό Φόρουμ να μην πολυσκοτίζεται για τα θύματα της τρομοκρατίας όταν αυτά έχουν αμερικανική υπηκοότητα.

Οταν, όμως, διαλέγει, συμβολικά την 11η Σεπτεμβρίου για να εκφράσει την «πολιτιστική του αντίσταση στον πόλεμο και την κατοχή του Ιράκ, της Παλαιστίνης, του Λιβάνου και του Αφγανιστάν», μου δίνει το δικαίωμα να πιστεύω ότι όχι απλώς δεν πολυσκοτίζεται γι' αυτά, αλλά ίσως και να τα θεωρεί δικαιολογημένα.

2006-09-08T10:53:00.000-07:00

EVERYTHING, EVERYONE, EVERYWHERE ENDS

Βλέπω και ξαναβλέπω το τελευταίο επεισόδιο του Six Feet Under. Γίνομαι λίγο μονότονος, τον περασμένο μήνα έγραφα πάλι για την σειρά. Τότε ήμουν ακόμα στον τρίτο κύκλο. ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΤΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ??? Και μιλάμε για τηλεόραση. Και τηλεόραση λέγεται κι αυτό που βλέπουμε εδώ. Αλλά δεν θέλω να γκρινιάξω. Καθόλου.
Δεν έχω αναστατωθεί περισσότερο από ταινία/σειρά/οτιδήποτε σε κινούμενη εικόνα, δηλαδή, δεν έχω αισθανθεί τόσο καλά και τόσο χάλια μέσα σε δευτερόλεπτα, δεν έχω ταυτιστεί ποτέ ξανά με το 90 % των ηρώων (μόνο η μάνα της Μπρέντα μου ξέφυγε, σκύλα!), το βαλάντωμα στον πέμπτο κύκλο δεν το βάζω μέσα, μην σας τα πρήζω, γενικά καταλάβατε ότι με άφησε εντελώς αδιάφορο το θέμα.
Και για να γράψω κάτι που να ενδιαφέρει και κάποιον άλλο: ποιός χαρακτήρας πιστεύετε ότι είναι ο πιο καθοριστικός τελικά; Προσωπικά, βάζω τα λεφτά μου στην Κλερ. Από την αρχή καταλάβαινες την υπόγεια δύναμη που είχε ο ρόλος της, περίμενα πάντα πως και πως τις ατάκες, τις γκριμάτσες της και όλα αυτά, αλλά προς το τέλος, όσο μεγάλωνε και μπλεκόταν με τους άλλους, εκτινάχθηκε πολύ μακρυά ή έτσι νομίζω, τουλάχιστον. Και η υπόλοιπη κατάταξη, χωρίς πολλές εκπλήξεις: 2} Ρουθ, 3) Νέιτ, 4) Ντέιβιντ, 5) Μπρέντα. Αγαπημένοι γκεστ: Μπετίνα (Κάθυ Μπέιτς, αρκεί) και Τεντ (έχω αδυναμία στους ευαίσθητους Ρεπουμπλικάνους). Αχώνευτοι γκεστ: Νικολάι (πλήγωσε την Ρουθ) και Ολιβιέ (αντιπαθητικός από την πρώτη σκηνή).

2006-09-07T03:18:00.000-07:00

ΓΙΑΤΙ Ο ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΗΝΑΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

1. Δεν έχεις να σκεφτείς που θα πας διακοπές.
2. Εχει τις Νύχτες Πρεμιέρας.
3. Ευχαριστιέσαι τα κοντομάνικα χωρίς να ιδρώνεις κι όλα τα σχετικά.
4. Απομακρύνεται ο κίνδυνος εμφάνισης κατσαρίδων.
5. Ξανακυκλοφορεί το lifo.
6. Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα.
7. Βγαίνουν καινούργιες ταινίες.
8. Εχει αρχίσει το πρωτάθλημα.
9. Τα Σάββατα έχει ξανά κόσμο στο κέντρο.
10. Μπορώ σιγά -σιγά να πίνω το αγαπημένο μου ζεστό (καυτό) τσάι στα Σταρμπακς.
11. Φθηνά αεροπορικά εισιτήρια στο ιντερν'Ετ.
12. Είναι θεωρητικά φθινόπωρο αλλά αν το καλοσκεφτείς δεν είναι.
13. Πηγαίνεις για μπάνιο και είναι σαν τέλη Μαίου (λίγος κόσμος).
14. Αρχίζουν τα σχολεία (αυτό πηγαίνει με το *13*).
15. Τέρμα το πότισμα στο πατρικό ή το τάϊσμα της γάτας της φίλης σου.
16. Γράφεσαι για 82η φορά στο γυμναστήριο και είσαι σίγουρος ότι θα συνεχίζεις να πηγαίνεις και μετά από τρεις εβδομάδες (προσωπικό ρεκορ).
17. Καταβροχθίζεις το star ham των goody’s χωρίς ενοχές.
18. Μπορείς να κάτσεις επιτέλους ένα (1) βράδυ σπίτι σου.
19. Κάνεις έναν πρώτο απολογισμό της χρονιάς και σκέφτεσαι ότι δεν έχεις κάνει τίποτα απ' όσα έλεγες πως θα κάνεις. Ανακουφίζεσαι όταν συνειδητοποιείς ότι είναι ακόμα Σεπτέμβριος (και όχι προπαραμονή Πρωτοχρονιάς).
20. Αραιώνουν οι αντρικές σαγιονάρες.

2006-09-06T12:57:00.000-07:00

ΘΥΜΑΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΥΣ FAIRGROUND ATTRACTION;

No calls, no letters
just fireweeds and stinging nettles
but the moon is mine
yeah the moon is mine

bad news in the papers
bad news for this sinner’s wages
but the moon is mine
yeah the moon is mine

skim a stone across the river
throw all my money in the wishing well
I can’t afford the cost of living
if the price is living hell

no-one to call me baby no no
no valentines again
but the moon is mine
yeah the moon is mine

no hook to hang my hat on
no rooms for rent today
but the moon is mine
yeah the moon is mine

skim a stone across the river
throw all my money in a wishing well
I can’t afford the cost of living
if the price is living hell

I used to believe in a glittering prize
but lately Ι’ve seen
that that’s just a pillow of lies

and the moon is mine
yeah the moon is mine

that beautiful ball of cheese
is my personal property
the moon is mine
the moon is mine
oh the moon is mine
the moon is mine

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τους Fairground Attraction. Μας έδωσαν έναν καταπληκτικό πρώτο δίσκο, το The first of a million kisses κι αυτό ήταν αρκετό. Εβγαλαν έναν ακόμα ύστερα από δύο χρόνια και μετά διαλύθηκαν. Η μεγάλη τους επιτυχία ήταν το Perfect αλλά ο δίσκος είχε τουλάχιστον 3-4 διαμαντάκια. Σήμερα τους θυμόμαστε γιατί έξω έχει φεγγάρι. Τι να κάνει άραγε η Εντι Ρίντερ;

2006-08-20T08:26:00.000-07:00

I WOULD LOVE NOTHING MORE

Μια σκηνή από ένα επεισόδιο του Six Feet Under (Γραφείο Κηδειών Φίσερ), στον τρίτο κύκλο (Nobody sleeps). H Κλερ είναι η 19χρονη κόρη της Ρουθ Φίσερ. Η Κλερ σπουδάζει καλές τέχνες σ’ ένα κολλέγιο της Καλιφόρνια και στα χρόνια του σχολείου ήταν σχεδόν πάντα θυμωμένη με όλους και με όλα. Αυτήν την χρονιά κάτι φαίνεται ν’ αλλάζει, κάνοντας επιτέλους αυτό που θέλει κι αποκτώντας μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Η μαμά της είναι μία αφοσιωμένη νοικοκυρά που έχασε τον άντρα της πριν από λίγα χρόνια. Συγκρατημένη και λίγο αποξενωμένη από τα παιδιά της (τον Νέιτ, τον Ντέιβιντ και την κατά πολύ μικρότερη Κλερ), προσπαθεί να βρει νέες ισορροπίες στη ζωή της. Από τις ωραιότερες σκηνές της σπουδαίας αυτής σειράς, ένας μικρός ύμνος στην υπομονή, στη συγχώρεση και στην αγάπη.

Kλερ: Πως ήταν το πάρτυ γενεθλίων σου χθες;
Ρουθ: Ξέρεις κάτι; Σκεφτόμουν ότι θα ήταν απαίσια. Αλλά ήταν τελικά ένα από τα ωραιότερα βράδια που έχω περάσει ποτέ.
Κλερ: Ουάου! Με συγχωρείς που το ‘χασα.
Ρουθ: Η Λίζα μου έκανε μασάζ στα πόδια. Ημουν στον παράδεισο. Μέθυσα λιγάκι. Χορέψαμε.
Κλερ (λίγο πειραγμένη): Οκ. Λυπάμαι πραγματικά που το ‘χασα.
Ρουθ: Σου έχω κρατήσει ένα κομμάτι από την τούρτα στο ψυγείο.
Κλερ: Σ’ ευχαριστώ. (πάει να φύγει)

Ρουθ: Πώς πήγε η διάλεξη του σπουδαίου αυτού καλλιτέχνη;
Κλερ (ξαφνιασμένη): Ηταν... Πραγματικά ήταν ένα από τα πιο όμορφα βράδια που έχω περάσει ποτέ. Μετά βγήκαμε έξω, εγώ, ο Ράσελ (ο καλύτερος της φίλος), ο καθηγητής μας κι ο καλλιτέχνης. Δεν είμαι ακόμα σίγουρη για το τι συνέβη ακριβώς. Είχα μόνο αυτήν την αίσθηση ότι ίσως όλα είναι εφικτά. Για κάποιο λόγο, ο κόσμος μου φαινόταν ανοιχτός και ενδιαφέρον και όχι ολοκληρωτικά χάλια και δεν ξέρω τι άλλο ακόμα. Αισθάνθηκα πραγματικά ευτυχισμένη. (μικρή πάυση)
Μαμα, θα ήθελες να έρθεις μαζί μου σ’ ένα μουσείο σήμερα;
Ρουθ: Δεν ξέρεις πόσο πολύ θα το ‘θελα! Να ετοιμάσω πρώτα μεσημεριανο;
Κλερ: Οχι, ας φάμε έξω! Πάμε στου Weddy’s, θα σε κεράσω για τα γενέθλια σου.
Ρουθ: Σ’ ευχαριστώ πολύ, Κλερ! Θα ήθελα μόνο να βάλω το τραπέζι αυτό στη θέση του.
Κλερ: Θέλεις να σε βοηθήσω;
Ρουθ (σκέφτεται, χαμογελάει): Οχι, μπορούμε να το κάνουμε κι αργότερα.

(info: η φωτογραφία δεν είναι από την συγκεκριμένη σκηνή, προφανώς από προηγούμενο επεισόδιο – αλλά δείχνει την απόσταση που διένυσαν η Ρουθ και η Κλερ)

2006-08-19T13:53:00.000-07:00

ΕΣΥ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΗΣΟΥΝ?

Ενδεικτικές θερμοκρασίες στις 10 το βράδυ της 19ης Αυγούστου 2006 σε περιοχές της Ελλάδας και του κόσμου:

Αθήνα (Σπάτα): 31 βαθμοί
Αθήνα (Πολιτεία Νέας Υόρκης, ΗΠΑ): 19 βαθμοί
Θεσσαλονίκη: 29 βαθμοί
Ρεικιαβικ (Ισλανδία): 12 βαθμοί
Ηράκλειο: 27 βαθμοί
Στέρλινγκ (Σκωτία): 15 βαθμοί
Αλεξανδρούπολη: 29 βαθμοί
Κανμπέρα (Αυστραλία): -3 βαθμοί
Κως: 33 βαθμοί
Γιοχάνενσμπουργκ (Νότιος Αφρική): 9 βαθμοί
Κέρκυρα: 27 βαθμοί
Ελσίνκι (Φινλανδία): 16 βαθμοί
Μύκονος: 27 βαθμοί
Αθήνα (Πολιτεία Μίτσιγκαν, ΗΠΑ): 22 βαθμοί
Σαντορίνη: 25 βαθμοί
Σιάτλ (ΗΠΑ): 23 βαθμοί
Καλαμάτα: 27 βαθμοί
Σαντιάγο (Χιλή): 8 βαθμοί
Πρέβεζα: 27 βαθμοί
Μοντρεάλ (Καναδάς): 20 βαθμοί
Ρόδος: 31 βαθμοί
Αμπου Ντάμπι (Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα): 31 βαθμοί
Νάξος : 29 βαθμοί

2006-08-05T13:34:00.000-07:00

ΜΕΡΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΛΕΙΠΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ 1986

Το παγωτό Λόλιποπ. Κανονικός εθισμός. Φτηνό και τόσο γλυκό! Οταν πρωτοάκουγα τη διαφήμιση στην τηλεόραση, τέλη Μαίου, τσιμπηματάκια χαράς στο στομάχι. Το καλοκαίρι ήταν προ των πυλών.

Τα επεισόδια της Πίπης Φακιδομύτης στην ΕΤ 2. Kάθε Σάββατο απόγευμα, αν θυμάμαι καλά. Η Πίπη Φακιδομύτη ήταν το αγαπημένο μου παιδικό βιβλίο και κάποια στιγμή ανακάλυψα ότι είχε γίνει τηλεοπτική σειρά που μετέδιδε η ΕΤ 2, νομίζω μεταγλωτισμένη. Στην αρχή είχα απογοητευθεί λίγο (δεν ξέρω, το περίμενα ...αλλιώς), όμως, όταν το πετύχαινα, δεν ξεκολλούσα.

Ο Μike Oldfield. Ο αγαπημένος μου «τραγουδιστής» όταν ήμουν στο Γυμνάσιο. Το Discovery (φωτογραφία) ήταν η πρώτη κασέτα που είχα αγοράσει μόνος μου.

Οι γρανίτες. Τις τσάκιζα στις καθιερωμένες μας επισκέψεις στο ζαχαροπλαστείο Edelweiss, όταν πηγαίναμε στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς στο Καρπενήσι. Πάντα φράουλα.

Το Subbuteo. Το καλύτερο «χειροποίητο» ποδοσφαιράκι στην ιστορία. Χρειαζόταν μία τσόχα (συνήθως πάνω σε κόντρα πλακέ) και ο ελάχιστος εξοπλισμός: δύο ομάδες, τέρματα και μία μπάλα. Απειρα πρωταθλήματα γειτονιάς όλο το καλοκαίρι, τρελό fun, φοβερό σασπένς!

Το Burger Inn. Xαμπουργκεράδικο στη Νέα Σμύρνη (οδός Αγίας Φωτεινής). Προηγήθηκε των Goody’s και ήταν τόσο αμερικάνικο και «μοντέρνο», με φοβερό 50’s κιτρινοπράσινο logo, που το λάτρευα! Τέλεια burgers και φοβερά τηγανητά κρεμμύδια.

Το Τrue Blue. Είχε κυκλοφορήσει τον Ιούνιο. Την ήξερα την Μαντόνα αλλά με το Τrue Blue έπαθα πλάκα. Εβαλα και αφίσα στο δωμάτιο που μοιραζόμουν με τον δίδυμο αδελφό μου ο οποίος με κορόιδευε. Μα, γιατι;

Η ζήλεια για τον μεγαλύτερο αδελφό. Που έκανε διακοπές μόνος του.

Οι πολιτικές μου φιλοδοξίες. Ηταν το καλοκαίρι – σταθμός. Από Γυμνάσιο, Λύκειο. Και ήθελα οπωσδήποτε να γραφτώ στην μαθητική παράταξη του κόμματος που υποστήριζα (άλλο πάλι τούτο!). Ο κολλητός μου ήταν στους «Νέους Πρωτοπόρους» (μαθητές της ΚΝΕ) και τον ζήλευα. Ελα όμως που δεν ήμουν Κνίτης!

Η Fanta χωρίς ανθρακικό. Και ¨μπλέ¨ , στην καθομιλουμένη. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί όλοι μου οι φίλοι προτιμούσαν την Κόκα Κόλα. Μόνο εγώ είχα ανακαλύψει αυτήν την μοναδική γεύση;

Ο αυνανισμός. Να την έχουν κάνει όλοι από το σπίτι, έξω να σκάει ο τζίτζικας κι εσύ να είσαι 14...

Τηλεόραση στο μπαλκόνι. Ηταν τόσο εύκολο να είσαι ευτυχισμένος το καλοκαίρι του 1986 στην Αθήνα! Η τηλεόραση στο μπαλκόνι (Μουντιάλ στο Μεξικό, ανάμεσα σε άλλα), καρπούζι και πάνινα μαξιλαρια στα φερ φορζέ.

Τα φανταστικά μου πρωταθλήματα. Τα μακρόσυρτα απογεύματα των διακοπών με γονείς ο αντικοινωνικός μου εαυτός προτιμούσε μερικές φορές να κλείνετε στο τροχόσπιτο 2 επί 2 (ναι, κάναμε κάμπινγκ, πολύ 80’s) από το να παίζει με τα άλλα παιδάκια στην αμμουδιά. Διάβαζα, έγραφα ημερολόγια, έκανα χαρτοκοπτική από εφημερίδες και έπαιζα τα φανταστικά μου πρωταθλήματα ποδοσφαίρου στην εξωτική Ιαπωνία! Υστερα από προσεκτική μελέτη της γεωγραφίας της χώρας, είχα εφεύρει 18 ομάδες που τις έβαζα και έπαιζαν μεταξύ τους (στο μυαλό μου). Τρελλαινόμουν να δημιουργώ εκπλήξεις (μία μικρή επαρχιακή ομάδα να κερδίζει εκτός έδρας την ομάδα του Τόκιο στην πρεμιέρα!), σκάνδαλα, κλπ.

Το Ταξίδι στον Εσπερο. Βιβλίο του Αγγελου Τερζάκη. Εφηβικά σκιρτήματα στις εξοχές της μεσοπολεμικής Ελλάδας. Είχα συγκλονιστεί!

Η ανακάλυψη του Γούντι Αλεν. Δεν ξέρω ποιός ενήλικας είχε τη φαεινή ιδέα να στείλει τέσσερα πέντε νιάνιαρα να δουν τη Χάννα και τις αδελφές της σε θερινό. Σου λέει Γούντι Αλεν είναι, άρα κωμωδία. Παραθερίζαμε (τέλεια λέξη το παραθερίζαμε!) στην Ερμιόνη (Αργλίδος) κι αυτή ήταν η πρώτη ταινία του Γούντι Αλεν που είδα. Και σήμερα μία από τις αγαπημένες μου.

2006-08-04T13:40:00.000-07:00

MORE LIFE. THE GREAT WORK BEGINS.

"Το συντριβάνι δεν αναβλύζει τώρα. Το κλείνουν τον χειμώνα. Παγώνουν οι σωλήνες.
Αλλά το καλοκαίρι... Είναι πανέμορφο. Θέλω να είμαι εδώ να το δω. Σκοπεύω να είμαι. Ελπίζω να είμαι.
Αυτή η ασθένεια θα αφανίσει πολλούς από εμάς, αλλά όχι όλους.
Και οι νεκροί θα μνημονεύονται. Και θα αγωνίζονται με τους ζωντανούς, και δεν θα φύγουμε.
Δεν θα πεθαίνουμε στα κρυφά πια. Ο κόσμος στροβιλίζεται μόνο προς τα μπρος.
Θα είμαστε πολίτες. Ηρθε ο καιρός.
Γειά σας, τώρα.
Είστε θαυμάσιοι ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί. Σας δίνω την ευχή μου.
Κι άλλη ζωή. Το μεγάλο έργο ξεκινάει".

(Κάπως έτσι τελειώνει το Αngels in America, η τηλεοπτική μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού έργου για το Aids και την πολιτική την δεκαετία του '80 που στα ελληνικά θα το βρείτε με τον τίτλο "Ο Θεός εγκατέλειψε τον παράδεισο" (παραγωγή ΗΒΟ). Τα λόγια ανήκουν στον Πράιορ Ουόλτερ,τον κεντρικό ήρωα του έργου. Ασθενής του Aids, εγκαταλείπεται από τον φίλο του και παραδίδεται σ'ένα παράλληλο, μεταφυσικό σύμπαν που δημιουργούν οι παραενέργειες των φαρμάκων και ο τρόμος για το επικείμενο τέλος. Στην τελευταία σκηνή, πέντε χρόνια μετά την εκδήλωση της αρρώστιας, ο Πράιορ ΄(τρίτος από τα αριστερά, στη φωτογραφία) έχει τα γενέθλια του. Και τα γιορτάζει με τους φίλους του. Είναι μία κρύα αλλά φωτεινή μέρα του Γενάρη στο Σέντραλ Παρκ. Κάποια στιγμή σηκώνεται, τους αφήνει όλους πίσω του, πλησιάζει την κάμερα και λέει αυτά τα λόγια).

2006-07-13T06:51:00.000-07:00

ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΣΑΣ ΚΤΙΡΙΟ;

Κάθε μέρα έχω κι άλλο "αγαπημένο κτίριο". 'Η σχεδόν. Ανάλογα με τα κέφια. Σήμερα που θέλω να μεγαλοπιαστώ, σκέφτηκα κάτι "μητροπολιτικό": το συγκρότημα κατοικιών "Δίφρος" στο ύψος της Αγίας Βαρβάρας στο Χαλάνδρι. Συνήθως είμαι πιο ρομαντικός.

Είναι ένα κτίριο που αγνοούσα για πολλά χρόνια. Δεν είχα πολλά - πολλά με την περιοχή, αν και μικρός διασχίζαμε συχνά την λεωφόρο Κηφισίας για να πάμε στον κλασικό "Pappas" στην Κηφισιά. Οταν το πρωτοείδα, κεραυνοβολήθηκα. Δεν περίμενα να υπάρχει τέτοιο κτίριο στην Αθήνα. Μου άρεσε το ύψος του (18 όροφοι), το εμφανές μπετόν στις όψεις, οι διασπασμένοι όγκοι και το γεγονός ότι δεν ήταν γραφεία αλλά συγκρότημα διαμερισμάτων. Και βέβαια φανταζόμουν τη θέα και με 'πιανε ίλιγγος (με την κάλή ένννοια). Κατασκευάστηκε το 1975 από το αρχιτεκτονικό γραφείο του Αλέξανδρου Τομπάζη.

Ποιό είναι το δικό σας αγαπημένο κτίριο;

Η φωτογραφία είναι του Gregory Maloucas.

2006-07-12T03:52:00.000-07:00

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ;

Σοβαρά προβλήματα που έχει ο κόσμος! Μήπως έφυγα από την αγκαλιά του Γούντι Αλεν για να πέσω σε αρχετυπικούς loosers νέας κοπής; Μήπως λέει κάτι αυτό για μένα; Κι όμως: εκ πρώτης όψεως, όλοι είναι όμορφοι, ακτινοβολούν αυτοπεποίθηση και δεν τα πάνε τόσο άσχημα στις ζωές τους. Τι συμβαίνει λοιπόν;

Ο Πολ Ραντ (1969, Νιου Τζέρσει, μεγαλωμένος στο Κάνσας) είναι ο λιγότερος δημοφιλής. Τον είχα ανακαλύψει το καλοκαίρι του 1998 στο «Μy object of my affection» (ο φριχτός ελληνικός τίτλος ήταν Αίσθημα μετ’ εμποδίων), μία πολύ συμπαθητική ταινία που δεν είχε πάει καλά στην Ελλάδα (και πιθανότατα, πουθενά αλλού) ίσως εξαιτίας και της θεματολογίας της: ο Ραντ έπαιζε έναν ευαίσθητο γκει δάσκαλο που πέφτει στον έρωτα της Τζένιφερ Ανιστον με την οποία συγκατοικεί. Πριν (ή λίγο μετά;) τον είχαμε δει στο Romeo and Juliet και ακολούθησε ένας δεύτερος ρόλος στο οσκαρικό The Cider House Rules (Θέα στον Ωκεανό), μία γλυκόπικρη, κάπως βαρετούτσικη ταινία, με τον Μάικλ Κειν. Πρώτος μεγάλος ρόλος στο Clueless. Οι φανατικοί των Friends θα τον ξέρουν από τον ρόλο του Μαικ Χάνιγκαν. Κατά βάση θεατρικός ηθοποιός, πάντως, έπαξε φέτος στο πλευρό της Τζούλια Ρόμπερτς στο Μπρόντγουει. Ετοιμάζει δυναμικό κινηματογραφικό comeback δίπλα στην Μισέλ Φάιφερ (I could never be your woman). Είναι πάντρεμένος κι έχει ένα αγοράκι, τον Τζακ, ενός έτους.

Ο Πίτερ Κρόουσα (1965, Μινεσότα) πιθανότατα σας είναι παντελώς άγνωστος. Εκτός κι αν παρακολουθούσατε το Γραφείο Κηδειών Φίσερ (Six Feet Under), την, κατά τη γνώμη μου, καλύτερη τηλεοπτική σειρά, παραγωγή της ΗΒΟ. Εκεί υποδυόταν τον Νέιτ Φίσερ, το «μαύρο πρόβατο» της οικογένειας που υποχρεώνεται να γυρίσει στο σπίτι που μεγάλωσε μετά τον θάνατο του πάτερ φαμίλια. Μεγαλώνοντας, ο Κράουσα ήταν ένας πολλά υποσχόμενος αθλητής δρόμων αλλά ένα ατύχημα έσβησε κάθε ιδέα πρωταθλητισμού. Στράφηκε στην υποκριτική και αρχικά πρωταγωνίστησε σ’ ένα τηλεοπτικό σόου του ΑΒC που όμως κόπηκε ύστερα από δύο σεζόν. Κινηματογραφικά δεν έχει κάνει πολλά πράγματα. Προσωπικά τον έχω δει μόνο σε μία ταινία, το We don’t live here anymore, όπως συμπρωταγωνιστούσε με τον Μαρκ Ρούφαλο. Trivia: ο Πίτερ Κράουσε έχει ύψος έξι πόδια (και μία ίντσα)!

Ο Μαρκ Ρούφαλο (1967, Ουισκόνσιν, μήπως η σωστή προφορά είναι Ράφαλο??? δεν έχω ιδέα ) είναι με διαφορά ο πιο επιτυχημένος από τους τρεις. Αρχικά ηθοποιός του θεάτρου, δεν είχε σπουδαία επιτυχία με αποτέλεσμα να τα βγάζει πέρας δουλεύοντας ως μπαρμαν. Πρώτη του κινηματογραφική επιτυχία το Υοu can count on me (Στηρίξου πάνω μου), μαζί με την Λόρα Λίνει. Η ταινία είναι υποψήφια στα Οσκαρ και ο Μαρκ κερδίζει βραβεία ερμηνείας σε σημαντικά φεστιβάλ (Μόντρεαλ, Λος Αντζελες) και χαρακτηρίζεται ως ο «νέος Μάρλον Μπάντο». Kαι πάνω στα καλύτερα, ύστερα από εξετάσεις, μαθαίνει ότι έχει όγκο στον εγκέφαλο... Ευτυχώς, σε αρχικό στάδιο. Αντιμετωπίζει μία προσωρινή παράλυση στο μισό του πρόσωπο αλλά η εγχείρηση είναι απολύτως επιτυχημένη. Αποθεραπεύεται πλήρως και επανέρχεται στη δράση με ταινίες όπως η Ζωή χωρίς εμένα, η Αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού και το Collateral. Eίναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά, τον πεντάχρονο Κιν και την μόλις ενός έτους Μπέλα.

2006-07-10T04:58:00.000-07:00

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ

Μία από τις πιο ντροπιαστικές εμμονές της «ύστερης εφηβείας» μου (sic) ήταν η αμετανόητη αφοσίωση στο ιταλικό τραγούδι. Οταν οι συνομήλικοι τα έδιναν όλα για τους U2 εγώ άκουγα (στα κρυφά) Αλ Μπάνο και Ρομίνα. Για όλα φταίει ο πατέρας μου που όταν ήμουν μικρός είχε αγοράσει μία κασέτα με ιταλικές επιτυχίες της δεκαετίας του ’60. Ηταν μία από τις στάνταρ κασέτες των διακοπών που άρεσε μόνο σ’εμένα και τους γονείς μου (πρωτότυπο). Τα αδέλφια μου ήταν σκεπτόμενοι ροκάδες. Γαλουχήθηκα λοιπόν με αξέχαστες ιταλικές επιτυχίες τύπου Il mondo και La Bambola.
Αργότερα αλληλογραφούσα μ’ έναν Ιταλό από το Τορίνο ο οποίος μου έστελνε κασέτες με όλο το φρέσκο πράμα, δηλαδή χιτ του φεστιβάλ του Σανρέμο (εγώ αντίστοιχα τον προμήθευα με επιτυχίες της Αλέξια, της Πωλίνας και του Πασχάλη). Η ιταλική υστερία συνέπεσε και με την έλευση της δορυφορικής τηλεόρασης που μας επέτρεπε να βλέπουμε Rai Uno και Rai Due. Η κατάσταση επιδεινώθηκε. Κάθε Κυριακή απόγευμα παρακολουθούσα το Domenica In, τον προάγγελo των κυριακάτικων σόου της Ρούλας Κορομηλά. Ακολούθησε η εξάμηνη θητεία μου σε ιταλικό πανεπιστήμιο (Εράσμους) για να δέσει το γλυκό. Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια έχω χάσει κάπως την επαφή μου αλλά η χθεσινή κατάκτηση του Πασκοσμίου Κυπέλου είναι μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για να σας τα πρήξω με τα δέκα αγαπημένα μου ιταλικά τραγούδια. Εχουμε και λέμε, λοιπόν:

1. Io che amo solo te. TO τραγούδι από την αρχαία κασέτα του μπαμπά. Mεγάλη επιτυχία του Σέρτζιο Εντρίγκο. Αρχιζε έτσι: «Υπάρχουν άνθρωποι που είχαν τα πάντα, όλο το καλό, όλο το κακό του κόσμου. Εγώ είχα μόνο εσένα, και δεν θα σε χάσω, δεν θα σε αφήσω για να γυρέψω νέες περιπέτειες / Υπάρχουν άνθωποι που αγαπάνε χίλια πράγματα και που χάνονται στους δρόμους του κόσμου. Εγώ που αγαπάω μόνο εσένα, δεν θα σταματήσω και θα σου χαρίσω ό,τι απομένει από τα νιάτα μου». Τελικά το έγραψα σχεδόν όλο...
2. Senza fine. Του Γκρανανιέλο Βανόνι. Από τις τελευταίες ανακαλύψεις, αν και παλιό. Ακουγόταν σε μία πολύ όμορφη σκηνή της ταινίας «Η ζωή χωρίς εμένα» της Ιζαμπέλ Κοιξέ με την Σάρα Πόλει και τον Μαρκ Ρούφαλο. Τέλειο!
3. Storie di tutti giorni. Του Ρικάρντο Φόλι. Καθαρά συναισθηματική επιλογή. Ηταν το αγαπημένο μου από την πρώτη κασέτα που μου είχε στείλει ο Μάρκο, ο pen pal.
4. Che cosa c’e. Του Τζίνο Πάολι. Το πρωτοάκουσα στο Ντομένικα Ιν. Το έχει ερμηνεύσει και η Ορνέλα Βανόνι. «Τι να υπάρχει; Υπάρχει μόνο ότι είμαι ερωτευμένος με σένα, ότι δεν με νοιάζει τίποτα από τον υπόλοιπο κόσμο, τον υπόλοιπο κόσμο που δεν είσαι εσύ».
5. Caro amico ti scrivo. Του Λούτσιο Ντάλα. Tο ξέρουμε από από τον Διονύση Σαββόπουλο.
6. Questo piccolo grande amore. Tου Κλαούντιο Μπαλιόνι. Κλασικό μελιστάλαχτο ιταλικό love song, από τα καλύτερα του είδους.
7. Αlmeno tu nel’ universo. Με τη Μια Μαρτίνι. Πολύ ιδιαίτερη προσωπικότητα του ιταλικού τραγουδιού που έφυγε από τη ζωή με μυστηριώδη τρόπο τον Μάιο του 1995. Δύσκολη ζωή, τεράστια ευαισθησία, σπουδαία γυναίκα. Αδελφή της Λορεάνα Μπερτέ, πρώην συζύγου του Σουηδού τενίστα Μπιον Μπγιόρκ. Είχε εκπροσωπήσει την Ιταλία στην Γιουροβίζιον με το Gli uomini non cambiano, αν θυμάμαι καλά.
8. Ε penso a te. Από τις πρώτες επιτυχίες της Μίνα. Στα αγγλικά το ακούσαμε από την Τανίτα Τικαράμ.
9. Αdesso tu. Του Ερος Ραματσότι. Αυτοβιογραφικό (;) τραγούδι του Ραματσότι, πριν γίνει αυτός που έγινε. Το παιδί που αφήνει πίσω του τις φτωχογειτονιές των προαστίων για να γίνει κάποιος.
10. Vattene amore. Toυ Αμεντέο Μινγκι. Με τον ίδιο και την Μιέτα. Τρίτο στο Σανρέμο του 1990. Δεν ακούστηκε καθόλου στην Ελλάδα.

2006-07-07T07:37:00.000-07:00

OKTΩ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΕΚΑΕΤΙΑ (80)

Ευη Δεμίρη: Παρουσιάστρια του κεντρικού δελτίου ειδήσεων της ΕΡΤ, συντάκτης εξωτερικού δελτίου. Νομίζω δεν έχει περάσει από την κρατική τηλεόραση πιο σοβαρή (με την καλή και την κακή έννοια) δημοσιογράφος. Συνήθως αγέλαστη και αυστηρή, η κ.Δεμίρη διέθετε authority, είχε γνώσεις στο αντικείμενο της και δεν αστειευόταν, εννοείται. Παντρεμένη με Παλαιστίνιο (αν θυμάμαι καλά) εξαφανίστηκε εν μία νυκτί. Επανήλθε κάποια στιγμή πριν από λίγα χρόνια για να εξαφανιστεί με τον ίδιο θεαματικό τρόπο.

Σπύρος Χατζάρας: Ο Σπύρος στην αρχή έφερε έναν νέο αέρα στο κουρασμένο δελτίο της ΕΡΤ. Ηταν νεότερος από το συνηθισμένο (Τέρενς Κουίκ, κλπ), γελαδερός και τσαχπίνης (κάποιες θείες μου τον έβρισκαν και όμορφο, το παραθέτω μόνο, χωρίς κανένα σχόλιο). Βέβαια ο Σπύρος ήταν και πολύ ΠΑΣΟΚ. Στην αρχή κάπως το κουκούλωσε αλλά την τελευταία διετία του Ανδρέα (Χέρφιλντ, Κοσκωτάς, κλπ) ξέφυγε σε άλλες σφαίρες. Και η Μαρία Ανουσάκη να ήσουν, έβγαινες από τα ρούχα σου, τόση προπαγάνδα ο Σπύρος. Τι να απέγινε αυτό το παιδί;

Δήμητρα Γκουντούνα: Το πόσο πίσω πήγαμε σαν χώρα τα χρόνια που μεσολάβησαν από την δεκαετία του ΄80 αντικατοπτρίζεται στην διακριτική εξαφάνιση της Δήμητρας Γκουντούνα. Ακούγεται ειρωνικό αλλά δεν είναι. Στις ειδήσεις των 9 προβλεπόταν ένα πεντάλεπτο πολιτιστικής ενημέρωσης λίγο πριν τα αθλητικά και τον καιρό, πάντα από την ισόβια κ.Γκουντούνα. Η κ.Γκουντούνα υπήρξε θεσμός της ελληνικής τηλεόρασης. Εξέφρασε την πολιτιστική επανάσταση που έφερε το ΠΑΣΟΚ την δεκαετία του ΄80. Εκφωνούσε τα των Δημοτικών Περιφερειακών Θεάτρων και της Επιδαύρου μ’ ένα ντροπαλό κόμπιασμα στη φωνή, έχοντας προφανώς πλήρη επίγνωση της απήχησης που είχαν οι ειδήσεις της.

Κώστας Χούντας: Ανκορμαν του κεντρικού δελτίου ειδήσεων της ΕΡΤ. Το αντίθετο του Φασούλα (σε ύψος) αλλά ανθρώπινος και ζεστός. Δεν έχω να πω κάτι κακό για τον κ.Χούντα. Ηταν τζέντλεμαν. Θυμάμαι το τελευταίο του δελτίο. Είχα συγκινηθεί. Αλήθεια.

Γιάννης Αργυρίου: Αν δεν σαν ενδιέφεραν τα αθλητικά, μάλλον δεν τον θυμάστε. Στην ΕΡΤ 2. Επικεφαλής μίας αξέχαστης ομάδας αθλητικών συντακτών (Στράτος Σεφτελής, Αλέκος Θεοφιλόπουλος, Μπάμπης Κουβαράκης, κλπ.), λίγο ζεν πρεμιέ, με χαρακτηριστικό κούτελο και μουστάκι, ο κ.Αργυρίου είχε πάθος με το αγγλικό ποδόσφαιρο και ήταν το αντίπαλον δέος στον Γιάννη Διακογιάννη και στον Βαγγέλη Φουντουκίδη.

Γιώργος Γκούτης. Ισον «Μουσικόραμα». Η πρώτη εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης με βίντεο κλιπ μεταδιδόταν κάθε Παρασκευή το απόγευμα και είχε διάρκεια μόνο 30 λεπτά. Ο Γκούτης είχε στυλ και άποψη. Ηταν cool. Ακούστηκαν πολλά μετά την «απόσυρσή» του, με πιο δημοφιλές σενάριο ότι έγινε αγρότης και καλλιεργεί βιολογικά προϊόντα.

Γιάννης Μπακογιαννόπουλος. Η χαρακτηριστική του φωνή, ο τρόπος που χρωματίζει τις λέξεις, τον καθιστούν μία διαχρονικά cult φιγούρα της τηλεοπτικής μας ιστορίας. Παρουσιάζει ακόμα και σήμερα την «Κινηματογραφική Λέσχη», μία από τις μακροβιότερες εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης. Ο ίδιος και η εκπομπή συνώνυμα της «βαριάς κουλτούρας». Αρχικά τα κείμενα της εκπομπής έγραφε ο Μισέλ Δημόπουλος, πρώην διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Στην πρώτη «Κινηματογραφική Λέχη» είχαν προβληθεί οι «Αγριες φράουλες» του Ινγκμαρ Μπέργκμαν, όπως έμαθα σ’ ένα πολύ καλό αφιέρωμα του «Βήματος».

Δανάη Στρατηγάκη. Δεν θυμάμαι ακόμα και σήμερα τις αντιδράσεις μου παρακολουθώντας την Δανάη Στρατηγάκη με την τόσο απίστευτη πλεχτή της κοτσίδα να ενημερώνει κάθε εβδομάδα το τηλεοπτικό κοινό της χώρας για τα θεατρικά δρώμενα. Τρόμαζα, κρυβόμουν, γέλαγα ή απλά έμενα με το στόμα ανοιχτό; Από τις πρώτες μου τηλεοπτικές αναμνήσεις.

2006-07-06T07:54:00.000-07:00

ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΧΩ ΜΟΝΟ ΕΣΕΝΑ

«Eίμαι ταυτισμένος πολύ με την Αθήνα και γι’ αυτό ήθελα να δείξω μία κρυφή, αθέατη όψη της. Είμαι τελείως αντίθετος σ’ όλη αυτήν την γκρίνια που εκτοξεύουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ενάντια στην Αθήνα. Νέφος, κυκλοφοριακό, χιλιάδες προβλήματα. Κι όμως αισθανόμαστε κάτι, δεν μπορούμε ούτε καν να την αποχωριστούμε. Ο Τσαρούχης έλεγε ότι και οι πολυκατοικίες από τη στιγμή που άνθρωποι εχουν πεθάνει μέσα ή έχουν κανει έρωτα, είναι ιεροί χώροι Το Παρίσι, ας πούμε, είναι βιτρίνα. Η πόλη μας δεν είναι σκηνικό, είναι αληθινή».

Χρήστος Βακαλόπουλος (1956-1993), κριτικός, συγγραφέας και σκηνοθέτης, από συνέντευξή του στο περιοδικό «Γυναίκα», Οκτώβριος ’91.

photo by byleo

2006-07-04T08:25:00.000-07:00

ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΛΛΟΚΟΤΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ / ΠΡΑΞΕΙΣ / ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ

· Να ήμουν δάσκαλος σε κάποιο απομονωμένο νησί/χωριό. Δεν ξέρω πότε μου κόλλησε αυτό. Ισως είχα επηρεαστεί από κάτι διακοπές στη Σέριφο. Εκεί συναντούσαμε κάθε μέρα τον δάσκαλο, έναν πολύ νέο άνθρωπο, καμία σχέση με τους δικούς μου δασκάλους. Μου είχε κάνει εντύπωση η σημαντικότητά (υπάρχει τέτοια λέξη;) του για την μικρή κοινότητα των ανθρώπων εκεί. Πάντα ήθελα να κάνω κάτι που θα έχει άμεση (θετική) επίδραση σε κάποιους άλλους. Ζήλευα τη σχέση του με τον κόσμο. Χρήσιμη πληροφορία: δεν είμαι δάσκαλος.
· Να ήμουν, λέει, εγγονός του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Η σκέψη μου δημιουργεί ευφορία! Χρήσιμες πληροφορίες: μεγάλωσα σ’ένα σπίτι που μισούσε την οικογένεια του επίτιμου. Το 1985, σε ηλικία 13 ετών, ούρλιαζα σε προεκλογική συγκέντρωση στο Σύνταγμα κατά του «αποστάτη». Είχα συγκλονιστεί από παλιότερο post/μήνυμα του cobden που έγραφε περίπου το ίδιο («ο παππούς που θα ήθελα να έχω»).
· Ακατανόητη τρυφερότητα προς όλους τους ηλικιωμένους ανθρώπους (εξαιρείται η Ελένη Μπίστικα της Καθημερινής, ίσως). Και όσο πιο ταπεινοί και λαϊκοί, τόσο το καλύτερο. Ιδίως μετά από ζόρια. Θέλω να τους πιάνω κουβέντα, να τους ρωτάω τι κάνουν, να μιλάμε γενικά. Το κάνω σπάνια, εννοείται.
· Μικρότερος ήθελα να παντρευτώ γυναίκα πολιτικό. Κατά προτίμηση την πρώτη γυναίκα γενική γραμματέα που θα διαδεχόταν τον Αντρέα. Θα ήταν εκσυγχρονίστρια (δεν τον ήξερα τον Σημίτη τότε), θα πήγαινε από εκλογικό θρίαμβο σε εκλογικό θρίαμβο κι εγώ θα στεκόμουν περήφανος δίπλα της στο μπαλκόνι μας, στη Φιλοθέη ενώ οι οπαδοί θα παραληρούσαν από κάτω. Εως τα 14 αυτά.
· Να αγόραζε τον Πανιώνιο το Κοινοφελές Ιδρυμα Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης. Λόγω μικρασιατικών καταβολών του αείμνηστου. Να μας έφτιαχνε ένα γήπεδο – στολίδι, να κάναμε τις πιο κουφές μεταγραφές όλων των εποχών και να είχαμε 20.000 κόσμο κάθε Κυριακή. Η πλάκα είναι ότι είμαι λίγο θυμωμένος με το Ιδρυμα γιατί δεν έχει κάνει ακόμα το χρέος του.

2006-07-03T23:41:00.000-07:00

E LA NAVE VA

Εγινε κι αυτό. Εχασα το πλοίο. Εζησα τη σκηνή που είχα δει μόνο στο σινεμά. Να φτάνεις στο λιμάνι σαν τον τρελλό και να βλέπεις το πλοίο να έχει ήδη ξεδέσει και να σε αφήνει πίσω. Υπάρχει κάτι δραματικό στην αφήγηση (ενώ όλοι ξέρουμε ότι όλα αυτά είναι χαριτωμένες περιπετειούλες) αλλά είναι μ' έναν τρόπο δραματικό. Μάλλον επειδή δεν ήμουν μόνος και πήρα στο λαιμό μου και δεύτερο άνθρωπο. Με περίμενε από τις 6.20 (το ραντεβού μας ήταν στις 6.40) κι εγώ έφτασα ακριβώς την ώρα της αναχώρησης: 7.05. Και τα εισιτήρια τα είχα εγώ... Μετά έγιναν όλα όπως έπρεπε να γίνουν: η φίλη, εντελώς φρικαρισμένη από το γεγονός ότι οι διακοπές της πήγαιναν περίπατο, μου τα ψαλε κανονικά. Χωρίς οίκτο. Κι ό,τι κι αν έλεγε είχε δίκιο. Της είχε φύγει εντελώς το κέφι για να συζητήσει το ενδεχόμενο να φύγουμε άλλη μέρα και ώρα.

Και για μία στιγμή ένιωσα να με ρουφάει η μαύρη τρύπα της απελπισίας και της αυτολύπησης. «Ωραία αρχίζει η άδεια μου», «Διακοπές στην Αθήνα», «Είσαι άξιος της μοίρας σου», «Συγχαρητήρια! Μόλις κατέστρεψες τις διακοπές της φίλης σου», «Τι θα πουν οι φίλοι και οι γνωστοί», κλπ. Σκέφτηκα να πάρω το πρώτο πλοίο για οπουδήποτε αλλά το ξεροβόρι και τα βαριά σύννεφα με απέτρεψαν. Γδαρμένος και μόνος στο τάδε νησί με πουλοβεράκι στην γραφική ταβέρνα του λιμανιού, έχει κάτι ποιητικό σαν εικόνα αλλά ήταν (είναι) το τελευταίο που ήθελα (θέλω).

Συνθηκολογώντας με την ήττα, φορτώθηκα το σακ βουαγιάζ και πήρα τον δρόμο για τον σταθμό του ηλεκτρικού και το σπίτι. Μετά ξανασκέφτηκα κάτι που μου είπε η φίλη μου. Την είχα ρωτήσει αν τους παρακάλεσε να περιμένουν μισό λεπτό. Ηταν, κυριολεκτικά, θέμα ενός κωλολεπτού (sorry). Μου είπε πως ναι, αλλά δεν μπορούμε να τα βάλουμε μαζί τους επειδή έφευγαν στην ώρα τους. Ναι, είχε δίκιο. Αλλά πάλι όχι τόσο.

Εγώ που βρίζω για το τίποτα την Ελλάδα, έλεγα πάντα ότι έχουμε ένα (μεγάλο) καλό: πως όταν κρίνεται κάτι πραγματικά (ή όχι τόσο) σημαντικό, οι τύποι καταργούνται κι ο άλλος κάνει τα στραβά τα μάτια για να σε εξυπηρετήσει. Πράγμα που δεν συμβαίνει κατά κανόνα στην υπόλοιπη Ευρώπη. Το λεωφορείο θα φύγει με πέντε λεπτά καθυστέρηση γιατί «σας λέω, μισό λεπτό κύριε οδηγέ, έρχεται, αχ, σας ευχαριστώ πολύ κύριε!», το γκισέ της τράπεζας θα κλείσει αργότερα με τα παρακάλια κάποιου ή κάποιας, ακόμα και το πλοίο θα περιμένει, όπως με διαβεβαίωνε και ο ταξιτζής το πρωί. Σήμερα, παρά τις ικεσίες της φίλης μου, το πλοίο έφυγε ακριβώς. Πλάκα – πλάκα, γίναμε Ευρώπη.

2006-07-03T08:19:00.000-07:00

O φοβιστικός κύριος Χρήστος Τσαγανέας

Χθες συμπληρώθηκαν 30 χρόνια από τον θάνατο του ηθοποιού Χρήστου Τσαγανέα. Είχε φύγει από τη ζωή στις 2 Ιουλίου του 1976. Και ήταν ήδη νεκρός όταν είχα δει για πρώτη φορά την ταινία του Αλέκου Σακελλάριο «Οι Γερμανοί ξανάρχονται». Ευτυχώς δεν την γνώριζα αυτήν την λεπτομέρεια τότε, στην τρυφερή ηλικία των οκτώ χρόνων. Σάββατο βράδυ, λοιπόν, κι εγώ με τον αδελφό μου καρφωμένοι μπροστά από την τηλεόραση περιμένοντας να δούμε άλλη μία αγαπημένη κωμωδία του παλιού, καλού ελληνικού κινηματογράφου. Οι γονείς έτοιμοι για έξω, «όλα εντάξει, παιδιά;», «ναι, άντε πηγαίνετε!». Και αρχίζει η ταινία με τον φιλήσυχο Θόδωρο (Βασίλης Λογοθετίδης) λίγο μετά το τέλος της Κατοχής να τον παίρνει ο ύπνος και να βλέπει όνειρο πως, ναι, «οι Γερμανοί ξανάρχονται». Ενθουσιαζόμαστε με τον αδελφό μου, δεν θυμάμαι γιατί. Μας αρέσει πολύ, πάντως. Μέχρι που έρχεται αυτή η σκηνή. Είναι βράδυ, σ’ ένα ψυχιατρείο (δεν θυμάμαι το πως και το γιατί) κι ένας τρόφιμος με σούπερ τρομακτική γενειάδα και κουστούμι (ο Χρήστος Τσαγανέας) κόβει βόλτες νυχτιάτικα, στέκεται στην κορυφή μίας σκάλας και αρχίζει να απαγγέλει το κλασικό: «Ανθρωποι, άνθρωποι, προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός...». Εδώ θα έπρεπε να σκάσω στα γέλια αλλά στην πραγματικότητα είχα γίνει άσπρος από τον φόβο μου. Κι ο αδελφός μου τα ίδια. Καλύτερα να είχαμε δει βρυκόλακες να μπαίνουν από το μπαλκόνι.. Δεν νομίζω ότι καταφέραμε να δούμε το τέλος της ταινίας. Κι αν το είδαμε, θα ήταν γιατί φοβόμασταν ακόμα περισσότερο να κλείσουμε την τηλεόραση. Την Δευτέρα στο σχολείο, κουβεντιάζοντας με συμμαθητές για την ελληνική ταινία του Σάββατου (ελληνική ταινία και ποδόσφαιρο, τα αγαπημένα θέματα), συνειδητοποίησα έκπληκτος πως κανείς δεν είχε τρομάξει με τον Χρήστο Τσαγανέα. Ακόμα μου φαίνεται αδιανόητο.

2006-07-02T11:12:00.000-07:00

ΕΙΜΑΙ ΤΥΦΛΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΣΥ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ

Εξω μπουμπουνίζει, έχει βρέξει και η θερμοκρασία πρέπει να έπεσε δέκα βαθμούς μέσα σε μία ώρα. Σκοτάδι από τις 4. Είναι σαν φθινόπωρο. Καιρός για Εξώστη, το καλύτερο, για μένα, κομμάτι των Στέρεο Νόβα κι ένα από τα δέκα καλύτερά μου ever. Θα ήταν σίγουρα στα πέντε πιο καλοκαιρινά τραγούδια, για δύο λόγους: η αναφορά στον Θάνατο στη Βενετία (προφανώς σε κάποιο θερινό) και ο παφλασμός των κυμάτων στην εισαγωγή. Τι δίσκος κι αυτός ο πρώτος των ΣΝ! Το βουλώνω και σας αφιερώνω τους στίχους. Καλό καλοκαίρι σε όλους.

Θα θυμάμαι πάντα τα μάτια του φίλου μου
Ν’ ακολουθούν σαν πουλιά τις γραμμές του τραίνου,
Να κοιτάνε στον ορίζοντα ένα τοπίο άβατο,
Να σκέφτονται αν η αγάπη είναι πιο κρυα απ’ τον θάνατο
Από έναν εξώστη μου έδειχνε μία άλλη ζωή
Τώρα αυτός είναι στο διάστημα και γω ακόμα στη γη.
Περπατώντας σ’ ένα επίπεδο προάστιο
σημαδεύω τους ανθρώπους μ’ένα κομμένο λάστιχο,
Και γω που πάντα ήθελα να ζήσω μαζί σου,
Φτιάχνω τον κόσμο μ’ ένα κομμάτι της ψυχής σου.
Κι απ’ τον εξώστη εκείνο βλέπω την ίδια ταινία
Κάθε καλοκαίρι το Θάνατο στη Βενετία
Κι αναρωτιέμαι πάλι οι προσευχές μου πού πάνε
Κι αν έχουν γίνει πουλιά προς τα πού πετάνε

Χιλιάδες εικόνες έρχονται σαν κύματα,
Αλλεπάληλα μου στέλνεις μηνύματα.
Συνθήματα στους τοίχους, στο κέντρο της πόλης
Οπου κοιτάξω η ζωή μου όλη μία μεγάλη απόδραση με τον Ητα-Βήτα
για μεγάλους κλέφτες σαν τον Κ.Βήτα
Στέκομαι εδώ χωρίς να ξέρω τι θέλω
Και είναι τόσο ωραία όλα αυτά που πιστεύω,
και γω που πάντα ήθελα να ζήσω μαζί σου...
Φτιάχνω τον κόσμο μ’ ένα κομμάτι της ψυχής σου.
Κι απ’ τον εξώστη εκείνο βλέπω την ίδια ταινία
Κάθε καλοκαίρι το Θάνατο στξη Βενετία
Κι αναρωτιέμαι πάλι οι προσευχές μου πού πάνε
Κι αν έχουν γίνει πουλιά προς τα πού πετάνε

Ταξίδεψε με όπου εσύ πιστεύεις
Είμαι τυφλός και μόνο εσύ το ξέρεις
Τα πιο όμορφα πράγματα χάνονται γρήγορα
Ανθρωποι, σύννεφα, το μελάνι στα ποιήματα
Πόσο παράξενα χτυπάει τώρα η καρδιά μου
Υπάρχει άδικο έξω απ’ τα όνειρα μου
Θυμάμαι τα μάτια σου να σχηματίζεται το άπειρο
Και γω που πάντα ήθελα να ζήσω μαζί σου...

(φωτο by kikh)

2006-07-02T04:25:00.000-07:00

VAMOS PORTUGAL!

2006-07-02T04:08:00.000-07:00

ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΤΗ ΣΠΑΕΙ Η ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ

Η χθεσινή πρόκριση της Πορτογαλίας στα ημιτελικά του Μουντιάλ και το εφιαλτικό ενδεχόμενο να φτάσει μέχρι και τον τελικό έβγαλε στην επιφάνεια το προσωπικό μου σύμπλεγμα με αυτήν την κατά τ’ άλλα χαμηλών τόνων χώρα της Ιβηρικής Χεροσνήσου.

Δεν ξέρω πως έγινε, κι ενώ υπάρχουν ένα σωρό αντιπαθητικές χώρες στον πλανήτη, εγώ διάλεξα την ακίνδυνη και καλόβολη Πορτογαλία. Ή μάλλον ξέρω.

Ηταν ένα ταξίδι τον Μάιο του 1993. Ημουν με Εράσμους στην Ιταλία και αποφάσισα να πάω να δω έναν καλό μου φίλο που έκανε κι αυτός Εράσμους στην Κοϊμπρα, μία φοιτητούπολη, δύο ώρες βόρεια της Λισαβώνας. Εφτασα με αδικαιολόγητο τουπέ, έτοιμος να το παίξω Βρετανός περιηγητής του 19ου αιώνα που επισκέπτεται τον εξαθλιωμένο Νότο (ξέρετε: λεπτό μουστακάκι, γυαλάκια, σηκωμένο φρύδι, σνομπ ύφος, σαν τον Ντάνιελ Ντει Λιούις στο Δωμάτιο με Θέα). Απαραίτητη παρένθεση: μιλάμε για το 1993, όταν η Πορτογαλία, αξιοποιώντας, όπως άλλωστε και η Ισπανία, τα κοινοτικά κονδύλια, έκανε ένα πρωτοφανές αναπτυξιακό «ράλι», υπερφαλαγγίζοντας την Ελλαδίτσα, που αν και παλιότερη στην Ευρωπαϊκή Ενωση, βολόδερνε με κάτι πληθωρισμούς να με το συμπάθειο (20% και βάλε), αναιμικούς δείκτες ανάπτυξης, κλπ.

Δεν είχα χωνέψει καθόλου το γεγονόςότι οι Πορτογάλοι μας είχαν περάσει στο ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν) και ότι είμασταν επισήμως ο απόπατος της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Πρέπει να προσθέσω πως είχα επηρεαστεί κάπως και από τις λίγο «φτωχικές»/ντεμοντέ εμφανίσεις των Πορτογάλων καλλιτεχνών στην Γιουροβίζιον. Αν αισθανόμουν προδομένος-εξευτελισμένος από κάποια αδιανόητα οπισθοδρομική-τουρκομπαρόκ συμμετοχή μας, ήλπιζα πως όλο και κάποια Πορτογαλία (ή Τουρκία) θα μας ξελάσπωνε. Είχα λοιπόν την κρυφή ελπίδα πως τα κοινοτικά χρήματα δεν κάνουν τον άνθρωπο, κι ότι εμείς, ως εκπρόσωποι του «παλιού χρήματος» (!!!), θα συνεχίζαμε να υπερέχουμε στους σαφώς πιο σημαντικούς δείκτες του στιλ και της ευζωίας.

Δυστυχώς διαψεύστηκα οικτρά. Η Ποτρογαλία, τότε τουλάχιστον, έδειχνε μία χώρα με φοβερή αυτοπεποίθηση, νέους αυτοκινητόδρομους, καινούργια τρένα, τεράστια εμπορικά κέντρα, σούπερ μοντέρνα clubs. Την ίδια εποχή, η Εθνική Αθηνών Λαμίας ήταν ένας δρόμος περίπου σαν την Μιχαλακοπούλου, άν όχι χειρότερος, και πανηγυρίζαμε γιατί το Ιντερσίτι έκανε για την Θεσσαλονίκη έξι ώρες. Οι αποκαρδιωτικές συγκρίσεις φώλιασαν μέσα μου το μίσος. Ενα βράδυ, μάλιστα, μια φαινομενικά φιλική κουβέντα ανάμεσα σε Ελληνες και Πορτογάλους συμφοιτητές κατέληξε σ’έναν άνευ προηγουμένου εθνικιστικό καυγά με εκατέρωθεν γελοία επιχειρήματα: οι Ελληνες υποστηρίζαμε πολύ σοβαρά ότι σ’εμάς οφείλονται σχεδόν τα πάντα και οι Πορτογάλοι μας την έβγαιναν με τους θαλασσοπόρους τους που ανακάλυψαν το Νέο Κόσμο, μπλα, μπλα. Ευτυχώς κανείς δεν διάβαζε οικονομικές σελίδες.

Εκτοτε, σκέφτηκα να ξαναπάω, γιατί κατά βάθος είμαι μία πολύ όμορφη χώρα με πολύ ωραίους ανθρώπους. Σοβαρολογώ. Κι επιπλέον τους ξαναπεράσαμε στο ΑΕΠ. Αρα, δεν έχω να φοβηθώ τίποτα.

2006-07-01T07:54:00.000-07:00

H (ΑΓΝΩΣΤΗ, ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗ, ΥΠΕΡΟΧΗ) ΤΑΙΝΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ

Παρακινούμενος από το πολύ ωραίο σημείωμα του Μ.Ηulot για το «Διάφανο Δέρμα», σκέφτηκα να γράψω για ταινίες με τις οποίες κολλήσαμε μεν, πήγαν άπατες δε. Εννοώ: μας άρεσαν, τις είδαμε πέντε και έξι φορές, και παρ’ όλα αυτά ο περισσότερος κόσμος δεν τις πήρε χαμπάρι. Το ποστ αυτό έχει, φυσικά, και χρηστικό χαρακτήρα: μήπως ανακαλύψουμε, τώρα στα γεράματα, κάποιο διαμαντάκι που αγνοούμε όλο αυτόν τον καιρό. Οσοι πιστοί, προσέλθετε. Κάνω την αρχή, με τρεις δικές μου αγαπημένες ταινίες αυτής της κατηγορίας:

ELECTION. Η πρώτη ταινία του Αλεξάντερ Πέιν, που αργότερα γύρισε τα επίσης έξοχα «Αbout Schmidt» με τον Τζακ Νίκολσον (πρόπερσι) και το «Πλαγίως» (πέρυσι). Αν δεν κάνω λάθος, δεν πρέπει να βγήκε ποτέ στις αίθουσες, χωρίς να είμαι 100% σίγουρος. Κυκλοφορεί σε dvd μ’ έναν άθλιο τίτλο του τύπου «Ρόδα, τσάντα και κοπάνα» ή «Χτυποκάρδια στο Κολλέγιο». Δεν τον θυμάμαι ποτέ, οπότε καλό είναι, πηγαίνοντας να το ζητήσετε, να θυμάστε τον πρωτότυπο (Εlection) ή τα ονόματα των πρωταγωνιστών, της Ρις Γουίδερσπουν και του Μάθιου Μπρόντερικ. Στο γυμνάσιο μίας μικρής αμερικάνικης πόλης γίνονται μαθητικές εκλογές. Υποψήφιοι για τον τίτλο του Προέδρου του Μαθητικού Συμβουλίου είναι από τη μία η υπερφιλόδοξη, σούπερ σπασίκλας και αντιπαθητική Tρέισι Φλικ (Γουίδερσπουν) κι από την άλλη ο άγευστος, άοσμος, άχρωμος και χαβαλές Πολ που βάζει υποψηφιότητα περισσότερο για πλάκα κι αφού τον εναθαρρύνει ο Μπρόντερικ, ο υπεύθυνος για τις εκλογές καθηγητής του γυμνασίου που αντιπαθεί σφόδρα την Τρέισι και κάνει τα πάντα για να τις χάσει. Οχι τόσο η ιστορία, αλλά κυρίως, οι ερμηνείες και η μικρογραφία της αμερικάνικης ζωής που φτιάχνει τόσο ωραία ο Πέιτζ, κάνουν το Election μία σπουδαία ταινία με πολύ γέλιο.

2. ΣΤΗΡΙΞΟΥ ΠΑΝΩ ΜΟΥ. Του Κένεθ Λόνεργκαν. Βραβείο καλύτερης ταινίας και σεναρίου στο Φεστιβάλ του Σάντανς. Λίγο πιο γνωστή από την προηγούμενη, την πρωτοείδα στο σινεμά, την έλιωσα στο dvd κι εδώ και κάποιο καιρό μόνιμη στο σπίτι λόγω πολύ καλής προσφοράς στο Μετρόπολις. Δραματική κομεντί, αν υπάρχει τέτοιος όρος στο σινεμά (τον είχα κάπου διαβάσει, πολύ καλός, ε;) γύρω από την σχέση δύο αδελφών, της Σάμι (Λόρα Λίνει) και του Τέρι (Μαρκ Ρούφαλο) που έμειναν ορφανοί σε μικρή ηλικία για να πάρουν στη συνέχεια διαφορετικούς δρόμους: η Σάμι παντρεύτηκε, έκανε ένα παίδί (καταπληκτικός ο πιτσιρικάς Τζόν Τένει), χώρισε και προσπάθησε να φτιάξει μία ήσυχη, συμβατική ζωή στην θανατερά ήσυχη κωμόπολη που μεγάλωσαν. Αντίθετα, ο Τέρι γυρνάει από δω κι από κει, μόνιμα άφραγκος, χωρίς να έχει καταφέρει να σταθεί στα πόδια του. Η ταινία είναι οι μέρες που περνάνε μαζί, όταν ο Τέρι την επισκέπτεται για λίγο, ύστερα από αρκετά χρόνια. Και γέλιο, και κλάμα, απ’όλα έχει ο μπαξές. Κι εδώ ο Μάθιου Μπρόντερικ σ’έναν πολύ καλό δεύτερο ρόλο. Αν δεν την έχετε δει, τρέξτε!

3. Η ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ. Της Ιζαμπέλ Κοϊξέ, παραγωγή του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Βαριά ταινία που παρά το θέμα της (μία νέα γυναίκα πεθαίνει από καρκίνο) έχει κάτι το πολύ φωτεινό. Η Σαρα Πόλει, λοιπόν, (η οποία ξαναπρωταγωνιστεί στη νέα ταινία της Κοϊξέ, η Μυστική ζωή των λέξεων, που προβλήθηκε για 2-3 εβδομάδες μέσα στον Ιούνιο) μαθαίνει ότι θα πεθαίνει πολύ σύντομα και αποφασίζει να μην πει τίποτα σε κανέναν: ούτε στον άντρα της, ούτε φυσικά στα δύο της κοριτσάκια, κοντά στα 5. Παίρνει μολύβι και χαρτί και γράφει δέκα πράγματα που θα ήθελε να κάνει μέχρι να πεθάνει. Πχ. Να κάνει έρωτα μ’ έναν άλλο άντρα, να αλλάξει χτένισμα στα μαλλιά της, να ηχογραφήσει κασέτες μεευχές για τα γενέθλια των παιδιών της, να βρει μία νέα γυναίκα για τον άντρα της, κλπ. Καθόλου μελό, μόνο η σιωπηλή οδύνη για το τέλος που έρχεται και τη ζωή που αφήνουμε να περνάει έτσι, και μερικές αριστουργηματικές σκηνές, όπως αυτή του αποχαιρετισμού ανάμεσα στην Πόλει και τον καινούργιο της εραστή (Μαρκ Ρούφαλο, ξανά!). Δεν είναι για ντάλα καλοκαίρι αλλά αν θέλετε ωραία ψυχοπλάκωση με νόημα, θα με θυμηθείτε.